Gözlerimde gece birikir,
yastýðýmda bekleyen bir rüya yok.
Uykusuzluðun en derin yerindeyim—
bir düþün eþiðinde,
ama içeri giremeyen bir yolcu gibi.

Saatler geçmiyor,
ya da ben onlardan geçemiyorum.
Ýçimde dönen sesler var,
hiç konuþmadýðým cümleler
ve cevapsýz kalan dualar gibi…

Penceremde bir yýldýz
göz kýrpar uzaklara.
Sanki unuttuðum bir gülüþü
geri getirmeye çalýþýr.
Ama o da yorgun,
o da düþmüþ gecenin koynuna.

Rüyasýz gecelerde
uyanýk kalmak bir tercihten çok
bir yalnýzlýktýr bazen.
Çünkü insan,
uyuyamadýðý zamanlarda
gerçekten kendini görür.

Ve ben—
bir rüyanýn hasretinde,
bir düþe varmadan
geceye gömülürüm yeniden.