Hemdem

   HEMDEM   

Bir şiir karalasak…

Ağlayarak başlamış 

Hava karanlık

…ulaşamaz ay ışığı kara bulutların ardından

Çatırdar gökyüzü

Düşer yıldırım

Çakar şimşek

Süzülür kar taneleri usul usul 

Bir tohum

Harlanır harlandıkça dibindeki ateş 

Bir tohum

Bir gül

Küllerin kıyında

Toprağın ne üstünde ne altında

Ah ne yazık…

Isıtır ateş toprağı 

Kavrulur onun toprağa değen yanı 

Oysa bekleyecekti mevsimini 

Saklanacaktı karlar altında 

Gizleyecekti mucizesini

Ama yandı bir ateş ki harlı harlı

Olayazmış altta kalan kısmı harikzedegan

Oysa eviydi toprak

Bir tohum

Bir gül 

Kırmızı 

Ha patladı ha patlayacak

Hemen dibinde yanan ateşin yakıcısı

…elinde sopası

…közleri kurcalar yalnız bir çocuk

Saatlerdir yakmış kaç siter odun! 

Çam odunu, daha sayılır taze 

Düşünürken sönmeden etrafına düşen uçkunları ayağıyla eze eze

Hayalinde getirir on milyon zalimi dize

Bir şiir karalasak

Satır satır kana bulanmış

Yetmemiş diri diri yakılmış

Sönmüş alevi, ufalanmış

Bir yanı dağılmış

Bir çocuk varmış 

Ateş yakacak evvel ki ateşin külleri üzerine

Odunları hazır

Cebinde pürmüz çakmak

Ve bak 

Bak 

Bak

Bak ki bir an 

Bir anda bir siter meşe

Güçlüdür ha özü 

Sönmez hemen közü

Değil aceze

Yığar iken odunları küller üzerine çatal çatal

Bir de bakar bir tohum

Henüz yeşermiş

Ne işi ola ki burda 

Nasıl ve nereden gelmiş?

Bilmem… 

Bilmem kaçıncı şiirim yok olan

Amma yok olmayacak bu! 

Gayri var

Gayri bir varlık gibi

Gayri bir can. 

6 Şubat 2021