Sonu Cevapta Cevabı Sonda Saklı

Sonu Cevapta, Cevabı Sonda Saklı. 

Ben,

Sana varırım diye çıktım kendimden.

“Kendim” dediğim de… 

Artık hiç sevmediğim,

Bir eski ben…

Bu eski ben: 

Vıttırıkı vızzık bir adam, 

Kendine ihanet eden… 

Beynine, aklına, fikrine… 

İmanına, Yaratanına, varoluşuna… 

En çok da kalbine… 

Yazık, çok yazık… 

Sonra… 

Yağmur tuttu benim elimden… 

Göğün unuttuğu maviliklere götürdü bizi… 

Önce bulutların üzerindeydik, 

Dünya’yı seyrettik çokça… 

Gördüğümüz her karanlığa,

Sevda oklarımızı fırlattık… 

İçerlerinde aydınlık panzehirleri vardı. 

Sonra… 

Yağmur tuttu benim kalbimden… 

Yaratan’ın can koymaya kıskandığı, 

O gezegene… 

Birlikte uçtuk. 

Yıldızların üzerindeydik, 

Evreni seyrettik çokça… 

Kara deliklere fırlattık aşk oklarımızı, 

Eğlence niyetine… 

Ve merak ederek: 

Diğer uçlarının nerelere çıktıklarını… 

Kimi oklarımız kayboldu, 

Kimi oklarımız yerlerini buldu. 

Eros’la tanıştık o gece, 

Bize aşkımızın ilhamını nereden aldığımızı sordu. 

Sonra… 

Yağmur tuttu benim ruhumdan… 

Ruhlar aleminde dolaştık ilk… 

Ölenlerle tanıştık.

Ve henüz hiç yaşamayanlarla… 

Siz buraya nasıl geldiniz diye sordular bize… 

Birbirimizin gözlerine baktık, 

Onlara verilebilecek cevaplar aradık, 

Ama bulamadık. 

Sonra… 

Yağmur tuttu benim ruhumun saçağından…

Ruhlar ötesi korkutmuştu bizi… 

Ürkerek dolaştık, her yer karanlıktı. 

Yaratılmamışlarla tanıştık… 

Ellerimizi hiç bırakmadık. 

Sorular sordular, 

Cevaplar aradık. 

Ama bulamadık. 

Sonra… 

Cevaplar alemine ulaştık. 

Burada her şey netti. 

Her şey aydınlık. 

Her şey göründüğü gibi, 

Her şey olduğu gibi… 

İşte buraya varınca anladık, 

Neden bunca gezdiğimizi… 

Ve neden buraya vardığımızı… 

Neden korkutulduğumuzu, 

Neden sonra çokça mutlu olduğumuzu… 

Ve daha çoklarını… 

İyi yahut çirkin, 

Kötü yahut güzel… 

29 Ağustos 2026