Gece Yarısı Külleri

Gece yarısı gölgem  

pencerende belirdiğinde,  

bir yangının külleriyim.  

Zamanın bile unuttuğu mazi,  

şimdi kalbimde hüzün tozları...  

Ellerim hâlâ duman kokuyor,  

her dokunuşumda cildine yapışan  

bir kül izi bırakıyorum.  

Gözlerin gözlerimde  

zamanı durduran  

bir yıldız parıltısı...  

Sen soruyorsun:  

"Nasıl dayandın bu yalnızlığa?"  

.Bilmiyorum.  

Belki de her şeyi, herkesi yakıp  

geriye sadece senin fotoğrafını kurtardığım için…  

Şimdi senin hayalinle var oluyorum,  

tıpkı o ilk gün,  

bir yangının ilk çıtırtısı gibi  

yeniden tutuşarak…