Zamanın Merhameti Yok

Duvarlarda eski fotoğraflar

Toz olmuş yılları saklıyor
Bir zamanlar gülen yüzümüz
Şimdi sessizlikte kayboluyor

Perdelerden solgun bir akşam
Yavaşça odama süzülür
İnsan bazen kendi ömrünü
Bir yabancı gibi izliyor

Zamanın merhameti yok
Durmuyor hiçbir şey için
Ne gençliğin sesi kalıyor
Ne aşk aynı yerde bugün

Zamanın merhameti yok
Alıp götürüyor bizi
Bir gün aynalarda bile
Tanıyamıyoruz kendimizi

Bir şarkı çalıyor uzakta
Eskiden senin sevdiğin
O an bütün şehir susuyor
Kalbim geçmişe eğiliyor

Bazı vedalar vardır ki
Yıllar geçse de dinmiyor
İnsan en çok da geceleri
Kaybettiklerini düşünüyor

Zamanın merhameti yok
Durmuyor hiçbir şey için
Ne gençliğin sesi kalıyor
Ne aşk aynı yerde bugün

Zamanın merhameti yok
Alıp götürüyor bizi
Bir gün aynalarda bile
Tanıyamıyoruz kendimizi

Ve bir gün son perde iner
Işıklar sessizce söner
Ama belki bir yerlerde
Sevdiklerimiz hâlâ bizi bekler…