Çimen Ekmekli Yolculuk

Ortaokulda Ereğli’de okurken, hafta sonları köye dönmek benim için hem özlem, hem de umut demekti. Köyümüzün minibüsü yoktu, sadece Yusuf Amca’nın ve Mehmet Amca’nın at arabaları vardı. Ama onlar da erken giderdi, çoğu zaman yetişemezdim. Ben de yaya düşerdim yola, tek başıma, Ereğli’den Halaçlı’ya doğru…

Özellikle pancar zamanı, amcamlar traktörle pancar çekerlerdi. Ali Amcam’ın traktörü öyle güçlüydü ki, sesi Ereğli’den bile duyulurdu. Hele direksiyonun başında amcam varsa, motorun sesi daha bir tok, daha bir tanıdık gelirdi bana.
O sesi duyar duymaz içimde bir umut kıpırdanırdı:
“Belki de bugün beni görür, birlikte gideriz köye.”

Ve bazen gerçekten de öyle olurdu.
Dek gelirdi…
Amcam beni bulur, traktörün römorkuna alırdı. Pancar fabrikasına birlikte gider, pancarları boşaltır, sonra köy yoluna koyulurduk. Ama o yolun en tatlı durağı vardı: Çimen ekmek!
Her seferinde amcam bana çimen ekmek ısmarlardı. O ekmeğin sıcaklığı, o lezzet, o samimiyet…
Ne zaman ısırırsam, çocukluğumu ısırırdım sanki.
O ekmeğin tadı damağımda kaldı, amcamın yüreği kalbimde.

Amcam olmadığında…
Yine düşerdim yollara. Ama yol uzardı, sessizleşirdi.
O zaman yürümek daha zordu. Çünkü özlem sadece mesafeden değil, eksik kalan bir yürek sesinden olur bazen.

İnsan çocukluğundaki sesleri, kokuları, o küçük mutlulukları…
Hiç unutmaz.
Ben de unutmadım… Ali Amcam’ı da, çimen ekmeği de…