Ortaokulda Ereðli’de okurken, hafta sonlarý köye dönmek benim için hem özlem, hem de umut demekti. Köyümüzün minibüsü yoktu, sadece Yusuf Amca’nýn ve Mehmet Amca’nýn at arabalarý vardý. Ama onlar da erken giderdi, çoðu zaman yetiþemezdim. Ben de yaya düþerdim yola, tek baþýma, Ereðli’den Halaçlý’ya doðru…

Özellikle pancar zamaný, amcamlar traktörle pancar çekerlerdi. Ali Amcam’ýn traktörü öyle güçlüydü ki, sesi Ereðli’den bile duyulurdu. Hele direksiyonun baþýnda amcam varsa, motorun sesi daha bir tok, daha bir tanýdýk gelirdi bana.
O sesi duyar duymaz içimde bir umut kýpýrdanýrdý:
“Belki de bugün beni görür, birlikte gideriz köye.”

Ve bazen gerçekten de öyle olurdu.
Dek gelirdi…
Amcam beni bulur, traktörün römorkuna alýrdý. Pancar fabrikasýna birlikte gider, pancarlarý boþaltýr, sonra köy yoluna koyulurduk. Ama o yolun en tatlý duraðý vardý: Çimen ekmek!
Her seferinde amcam bana çimen ekmek ýsmarlardý. O ekmeðin sýcaklýðý, o lezzet, o samimiyet…
Ne zaman ýsýrýrsam, çocukluðumu ýsýrýrdým sanki.
O ekmeðin tadý damaðýmda kaldý, amcamýn yüreði kalbimde.

Amcam olmadýðýnda…
Yine düþerdim yollara. Ama yol uzardý, sessizleþirdi.
O zaman yürümek daha zordu. Çünkü özlem sadece mesafeden deðil, eksik kalan bir yürek sesinden olur bazen.

Ýnsan çocukluðundaki sesleri, kokularý, o küçük mutluluklarý…
Hiç unutmaz.
Ben de unutmadým… Ali Amcam’ý da, çimen ekmeði de…