Çocukluğumdaki Sen

Ben;
Bu kent sırdaşı kaldırımların üzerinde bıraktığım çocukluğumun, yarım sancılı bir güze merhaba deyişini hatırlıyorum... Ki sen,
aynı bahçeyi paylaştığım mat bir yeşile boyanmış, yarı boyası dökülmüş okul duvarının altından izlediğim çocukluğumun sessiz aşk'ı gibi yeniden hatrıma düşüyorsun... Eve geç kalma telaşıyla, attığım her bir adım senden bir kaç sokak ötedeki evimin penceresinde beni bekleyen annemin yüzündeki sevinç dolu mutluluğunu düşürüyor gözlerime... Ki ben,
sana gelen her adımda, eve geç kalma telaşını yeniden yüreğimde hissederken, o yersiz korkuların yerine, sana gelmenin büyük bir heyecan yaratmasını seviyorum içimde... Şimdi o pencerede bekleyen annem değil, yüzünde beni görmenin büyük bir mutluluğunu yaşayan sen varsın artık...