Edebiyat ve Kültür Platformu
Birini Özlemek Bir Kader Değildir Ama Sevmek Bir Kaderdir
Birini özlemek bir kader değildir ama
sevmek bir kaderdir. Seni sevmeseydim, yalnızlığıma mutlu bir hayat
yaşatacaktım belki de. İnsan sevdikçe düşündüğü şeylerin sayısı
azalır/mış? Yağmurlu bir kente açılan gözlerime gösterebileceğim hiçbir
şey yoktu, parmaklarım dışında... Konuşmayı öğrenmeseydim diyordum
kendime, kızarak... Çünkü insanlar bilmek istediklerini değil, sadece
duyulması gerekenleri duymaya muhtaçlardı... Hiç konuşmasaydım, mesela
saçlarına dokunamayacaktım... Garip bir döngü içerisindeyim, ya sabah
olmasın, ya da gözlerim hep karanlığa uyansın... Sen olmayınca zaman
nasıl oluyorsa olduğu yerde sayıyor... Bütün saatler gidişine takılmış,
geçmiyor zaman, zaman geçmiyor... Saat hep aynı yerde takılmış,
saat19.15...
Sadece bilmek istediklerimin ötesine geçebiliyorum ve sana erişebiliyorum sen bana yaklaştıkça... Bazen hiç gitmesen diyorum yanımdan... İşte o zaman başa çıkamadığım tek şey seni özlemek oluyor... Ne zaman sen gelsen, güneşi görebiliyorum ve fark ettim ki, sen yanımda olunca üşümüyorum, deli divane dolaşıyorum ortalarda... Her şeyin bir ilki vardı, nicedir benliğimi unuttuğum aynalarda yeniden kirpiklerime düşler sürebiliyorum... Her sabah yeniden uyanıyorum yokluğuna, bilmiyorsun ki; sana ayırdım hep solumu, hadi kapat gözlerini ve uyu...
Sana yazılmayı bekleyen bir yazı var önümde, kelimeler birbirine girmiş, sanırım imlam fena bir halde bozuk ya da seni özledim... Her sabah yeniden uyanıyorum, her sabah... Odam da bir koku var, seni hatırlatıyor, bir yüz var gözlerimin içinde kendime utanıyorum, kendime gülüyorum... Birini özlemek bir kaderdir, çünkü sevginin tam ortasındasındır... İhtiyacım olan tek şey özlenmekti belki de, bunca zaman beklediğim özlediğim, uzak bir yoldan gelecek hissiyle, sevmeye çalıştığım ama anlatılmayacak bir halde sevdiğim... Uzaktasın, geliyorsun ve yeniden aynı uzaklığa, aynı kente gidiyorsun... Bizi ayıran uzaklık değil aslında, özlemek için kaçıyoruz birbirimizden, özlüyoruz da, özlüyorum da, yanımdayken dokunurken saçlarına özlüyorum... Niye bilmiyorum ama kendime kızıyorum, keşke hiç susmasaydım, geç kalmazdım belki de, sana, her şeye... Söylemek istedim ama hep sustum... konuştum... ve yine sustum... Devrik cümlelerle söylenen her şeyi sevdim... Seni sevdim, azı yok ama çoğu hep sonda... Seni çok sevdim...
Birini özlemek bir kader değildir ama sevmek bir kaderdir... Çünkü sevgisiz bir özlem, kanımı donduran bir şubat soğuğuna benzerdi... Seni özlemek bir kaderdi, seni sevmekte öyle... Gerçeklere ihtiyacım var ve sana... Her sabah yeniden uyanıyorum yokluğuna, bilmiyorsun ki; sana ayırdım hep solumu, hadi kapat gözlerini ve uyu...
'Gri&Giz'
Sadece bilmek istediklerimin ötesine geçebiliyorum ve sana erişebiliyorum sen bana yaklaştıkça... Bazen hiç gitmesen diyorum yanımdan... İşte o zaman başa çıkamadığım tek şey seni özlemek oluyor... Ne zaman sen gelsen, güneşi görebiliyorum ve fark ettim ki, sen yanımda olunca üşümüyorum, deli divane dolaşıyorum ortalarda... Her şeyin bir ilki vardı, nicedir benliğimi unuttuğum aynalarda yeniden kirpiklerime düşler sürebiliyorum... Her sabah yeniden uyanıyorum yokluğuna, bilmiyorsun ki; sana ayırdım hep solumu, hadi kapat gözlerini ve uyu...
Sana yazılmayı bekleyen bir yazı var önümde, kelimeler birbirine girmiş, sanırım imlam fena bir halde bozuk ya da seni özledim... Her sabah yeniden uyanıyorum, her sabah... Odam da bir koku var, seni hatırlatıyor, bir yüz var gözlerimin içinde kendime utanıyorum, kendime gülüyorum... Birini özlemek bir kaderdir, çünkü sevginin tam ortasındasındır... İhtiyacım olan tek şey özlenmekti belki de, bunca zaman beklediğim özlediğim, uzak bir yoldan gelecek hissiyle, sevmeye çalıştığım ama anlatılmayacak bir halde sevdiğim... Uzaktasın, geliyorsun ve yeniden aynı uzaklığa, aynı kente gidiyorsun... Bizi ayıran uzaklık değil aslında, özlemek için kaçıyoruz birbirimizden, özlüyoruz da, özlüyorum da, yanımdayken dokunurken saçlarına özlüyorum... Niye bilmiyorum ama kendime kızıyorum, keşke hiç susmasaydım, geç kalmazdım belki de, sana, her şeye... Söylemek istedim ama hep sustum... konuştum... ve yine sustum... Devrik cümlelerle söylenen her şeyi sevdim... Seni sevdim, azı yok ama çoğu hep sonda... Seni çok sevdim...
Birini özlemek bir kader değildir ama sevmek bir kaderdir... Çünkü sevgisiz bir özlem, kanımı donduran bir şubat soğuğuna benzerdi... Seni özlemek bir kaderdi, seni sevmekte öyle... Gerçeklere ihtiyacım var ve sana... Her sabah yeniden uyanıyorum yokluğuna, bilmiyorsun ki; sana ayırdım hep solumu, hadi kapat gözlerini ve uyu...
'Gri&Giz'
Birini Özlemek Bir Kader Değildir Ama Sevmek Bir Kaderdir başlıklı yazı ozgur-havuz tarafından
08.02.2011 tarihinde sitemize eklenmiştir.
Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu, kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.
İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz.
Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
- Yorumlar 0
- Yorum Yaz
- Tebrikler
- Beğenenler
- Popüler Yazıları
Yükleniyor...
Yorum yazmak için giriş yapın.