Melekler Ölmesin Nur Sena Düzgün

I

Babasına haber salın

Sulamadığı çiçeği kurudu

Kökünden kopardılar

II

Taramazsan, okşamazsan kızının saçını

Duygusal boşluğu sömüren biri çıkar

Yolar kızının tüm saçını

Eloğlu anlamaz ki

Kızının yürek acısını

III

O sadece okumak istemişti

Ama bir hoca çıktı

Mahvetti her şeyi

Onu mezun etmedi

IV

Şüpheli bir kadın ölümü yok burada

Gizlenen psikolojik bir şiddet var açıkça

Duygusal boşluğu sömüren

Gücü elinde bulunduran bir adamın yaptığı

V

İyiyim, iyiyim, çok iyiyim

Bir ‘iyiyim’ daha yalan çıktı

Ve bir hafız sustu sonsuza kadar

VI

Son günlerim

Son günlerim diyorum

En ummadık anınızda

Kaybolacağım hayatınızdan

VII

Yılmadım denemekten

Üçüncü kez deniyorum

Beni sen astın

Salıncak kur şimdi çocuklarına

Beni astığın iple

VIII

İki gündür yemek yemedim

Şimdi acıktığımı fark ettim

Hayallerim değil ben öldüm

Hem de aç aç öldüm

Daha yirmi bir yaşında

IX

Evet, ben

Senin için hiçbir şey yapmadım,

Yapmadım biliyorum

Sadece iki dünyamı yaktım

X

Hiçbir çiçek olmasın mezarımda

Zaten ben bir çiçeğim

Kıymetini bilmediğiniz

Mezar taşı bile ezmesin bedenimi

XI

194650’dir telefonumun kodu

Ne yaparsanız yapın

Ahmet!

Balığını da al!

Zil zurna sarhoş ol!

Bolca felsefe yap!

Ama asla mezarıma uğrama!

XII

Bu bir aşk hikâyesi değil

Bu açıkça bir istismar

Duygularla oynanan

Tüm dengeleri bozan

Hayalleri öldüren

Bu düpedüz bir saldırı

Sevgisiz büyümüş bir kıza

Açılmış bir savaş

Ve o kız şimdi

Kaybetti bu savaşı tek başına