Ey gönlümün en tenha köþesine 
iþlenmiþ týlsým,
Sözcüklerin kýyýsýnda nefesin 
donduðu o an,
Bakýþlarýnla ruhumda açýlan 
derin bir sýzýmsýn,
Adýný can suyuma kattým, 
ebedi bir damardan.
O sular ki, ne çaðlar kurutur 
ne de fýrtýna bozar,
Bir mercan gibi kök saldýn, 
en görünmez dibime.
Her kýpýrtýsý isminle 
bir yakarýþ mýdýr, azar azar,
Yoksa sessiz bir yemin mi, 
mühürlenmiþ kalbime?
Þimdi her suskunluk, 
seninle varýlan bir baþka mana,
Gözlerimde bir buðu, 
sanki o derin sularýn yansýmasý.
Bu öyle bir nakýþ ki, 
ne silinir ne de solar zamanla,
Ýçimde yankýlanan, 
en kutsal, en sessiz dua nidasý.