ZEKİ MÜREN’İN SESİNDEN EGE
Günlük – 14 Haziran 2025, Bodrum
Bir sonraki satırıma, bir sonraki hayalime eşlik etmek için hep buradasın sevgili güncem.
Ve ben sana yaşadıklarımı anlatmak için sabırsızlanıyorum.
İçmeler’de bulunan bir oteldeyiz.
Seksen beş mezunları olarak her yıl bir şehirde buluşup
kocaman bir aile gibi yeniden bir araya geliyoruz.
Eşler, çocuklar, dostlar…
Bu büyük toplantılar, hayatın içindeki en kıymetli neşeyi gözler önüne seriyor.
Bodrum ise, mavinin ve yeşilin her tonuyla bize anaç bir sevgiyle kucak açıyor.
Perşembe sabahı, denize bakarken yanımda bir radyo açıldı.
İnce, zarif bir ses sardı çevremi:
“Elbet bir gün buluşacağız...”
Zeki Müren söylüyor.
Bu çağrıya kulak vermemek mümkün mü?
Birkaç arkadaşla göz göze geliyoruz.
“Haydi,” diyorum, “Zeki Müren Müzesi’ne gidelim.”
Kısa sürede on kişilik şen bir grup oluveriyoruz.
Ben de küçük bir gezi rehberi gibi hazırlığımı yapıyorum.
Saat 14.00’te müze kartlarımızla sahil yoluna düşüyoruz.
Gülüşerek, Bodrum Kalesi’ni ardımıza alıp fotoğraflar çekiliyoruz.
Çocuklar gibi şeniz…
Bir sandal geçiyor uzaklardan,
Olsa olsa bir şiirin içinde yüzüyor.
Ve biz bu sabah,
Zeki Müren’in sesinden dinliyoruz Ege’yi.
Dalgalar alkışlıyor, gökyüzü eğiliyor onun şarkısına.
Elbet yine buluşacağız…
Kudret Bey ve sevgili eşi Nezahat, grubun yaramaz çocukları gibi.
Etrafa hep neşe saçıyorlar.
Onlar gibi Yeter, komşusu Nafiye Hanım ve Yasemin Hanım da Ankara’dan katılıyor bu yıl.
Nafiye Hanım beni ilk gördüğünde, daha önceki görüşmemizde Rus bir kadın zannetmiş ve hayranlığını dile getirmişti.
Zarafetiyle insanı büyüleyen bir hanımefendi. Her defasında hayranlıkla izliyorum onu.
Yeter Hanım’la sadece şarap zevkimiz değil, konuştukça başka ortaklıklarımız da ortaya çıkıyor.
Yasemin Hanım’la ise saatlerce denizde kalıyor, sohbetin tadını doyasıya çıkarıyoruz.
Avanos’tan gelen Selda Hanım ve eşi de bizimle.
Renkli kıyafetleri, mavi yelpazesi ve kitap tutkusu göz kamaştırıyor.
Öğrenmeye olan merakıyla bana kendimi yakın hissettiriyor.
Kalbimizin kıyısına vuran dalga, bu kez notayla geliyor.
Bodrum sokakları, beyaz evler, begonviller…
Bir anda sahneye dönüşüyor.
Zeki Müren hâlâ yaşıyor bu şehirde.
Sesinde Ege var, gözlerinde Bodrum.
Ayaklarımıza galoşları geçirip, saygıyla Sanat Güneşi’nin evine giriyoruz.
Gayet sade döşenmiş bu ev bizi şaşırtıyor.
Ancak sahne kostümleri tüm ihtişamıyla gözler önünde.
Boy boy fotoğrafları, annesine yazdığı mektuplar,
ve hayranlarından gelen zarif satırlar dikkat çekiyor.
Garajında duran arabası ise, sessizliğinde neredeyse hüzünlü.
Aydemir Bey ve eşi de Konya’dan gelmiş.
Fotoğraflarımızı yarışır gibi çekiyoruz —
Derdimiz anılarımızı ölümsüzleştirmek.
Zeki Müren’in heykelinin önünde hürmetle selam duruyoruz.
Ve o anda, okuduğum “Peri Gazozu” kitabında rastladığım bir söz geliyor aklıma…
Sanat Güneşi’nin çatısı altında derinleşiyor duygularım:
> “Bütün sanat eserleri belleğe dayanır.
Belleği billur hale getirmenin, somutlaştırmanın araçlarıdır.
Bir ağacın üzerindeki böcek gibi, sanatçı da asalak gibi çocukluğundan beslenir.
Sonra biriktirdiklerini harcar, yetişkin olur.
Ve olgunluğu da son noktadır.”
— Tarkovski
Sanatçının en büyük hazinesi geçmişidir.
Ama onu harcarken tükenme riski de taşır.
O yüzden olgunluk, hem doruk, hem vedadır.
Bu düşüncelerle ve hislerle noktalıyorum bugünümü sevgili güncem.
Tarkovski’nin bu sözü,
sanatın hem kişisel hem evrensel doğasını olağanüstü bir derinlikle özetliyor sanki...
H. Çiğdem Deniz
