Yalnızlık

Sardılar yüreğime kırık aynaları,  

her baktığımda düşen yüzümü topluyorum.  

Akşam, bir yaralı kuş gibi kanat geriyor  

penceremde; sözcüklerim paslı bir bıçak…  

Sonbahar dökülüyor saçlarımdan,  

her yaprak bir veda gibi titriyor.  

Gökyüzü çatlıyor yavaşça,  

içime yağıyor mavi bir keder…  

Ömrüm, kum saatinde sıkışmış  

bir telaş… Zaman, avuçlarımda  

eriyor. Gölgeler büyüyor duvarlarda,  

kendi sessizliğimi bozuyorum…  

Bir şehir ki harflerle yıkılmış,  

sokaklarında aşkın cenazesi.  

Tek suçlu benim; küllerinden  

yeni yangınlar üreten!..