Harita

Kalbimi söküp bıraktın  

mabedime,  

ihtiyacı olan alsın diye  

ama kimse dokunmadı…  

Çürük bir meyve gibi bekledim,  

sen tekrar kalbimden  

bir ısırık alıp tükürünceye dek…  

Gece yarısı haritalar çiziyorum  

dövmelerimin üstüne:  

“Buradan sola dönünce  

kaybolursun.”...  

Aynaları kırdım,  

ama yansımam  

hâlâ camın içinde sıkışmış,  

tırnaklarıyla kazıyor adını…  

Sen gittikten sonra  

zihnimde yeni yollar açıldı:  

Biri isyana,  

biri deliliğe,  

sonuncusu  

doğrudan hiçliğe çıkıyor…  

Ve dilimi ikiye böldüm;  

yarısı “sen” dedi,  

yarısı “Tanrı.”...