sessizce,
yürüdüm
içimdeki zamana
bir çiçeðin rüyasýnda uyuyan
yalnýzlýða adý konmamýþ
bir özlem gibi
gölgen düþtü
gözlerimin
kýyýsýna

geceyi örttüm
tenime
sanrýyla her yýldýz bir yanký,
her dua biraz yarým
bir sözcük aradým suskun harflerin içinde
ne “gel” dedin sen,
ne ben “kalayým”

zaman kör bir kuyuydu,
içine düþen biz miydik,
yoksa suretler mi?
bir tebessümün ucuna
asýlý kaldým
ve... sustu þiir,
sen konuþmadýn diye

þimdi her sabah,
adýma uyanan bir sanrý var
rüyalarýmda bilmiyorum,
sensiz mi gerçek bu yalnýzlýk,
yoksa senli bir rüya mý?