Dünya dedikleri bir han ve insanlar yolcu,

Kim alacaklý ve kimin kimde kalýr borcu?

Her gelen gitti dünyadan kalmadý hiç kimse,

Ölmem diyen zalimler bu gerçeði bir bilse.

Ölüm gelince kapýya kaçamazsýn ondan bir an,

Kaçýnýlmaz bir þekilde atýlýverirsin bu handan.

Hesaba gelince ödeyeceksin elbet kaçýþýn yok,

Herkes aç gezerken sen gezerdin ya hani tok.

Zerre kadar yaptýðýndan hesaba çekileceksin,

Çektirdiðin kadarýný elbet sende çekeceksin.

Bu bir deðirmen ki öðütür çarkýnda herkesi,

Görürsün verdiðinde sende o gün son nefesi.

Bana uðramaz sanma sana da uðrayacak ölüm,

Sona erecek sona ermez sandýðýn þirin ömrün.

Þimdi sen geziyorsun yeryüzünde maðrur gururla,

Önceleri de gezen vardý dünyada kalkmýþ burunla.

Kibirleri kurtaramadý hiç kimseyi toprak olmaktan,

Son nefesini verip de bembeyaz kefene sarýlmaktan.

Nice canlar, nice güzeller ölüp de gittiler bir bir,

Ben miyim sanýrsýn dünyanýn sahibi gururlu sefir?

Kimleri yuttu toprak, kimler soldu yaprak yaprak,

Kimisi dünya güzeliydi kimi neþeli ve þen þakrak.

Þimdi hayattasýn ve yaþamaktasýn ölüm yokmuþ gibi,

Hanýn sahibi elbette bulur seni atmak için bir sebebi.

Demek senin bu binalar, tarlalar, baðlar ve bahçeler,

Dünyaya gelen her ahmak dünyayý kendinin zanneder.

Sen tanýmazsan öksüzü, yetimi, biçareyi ve yoksulu,

Elbet öðrenirsin bir gün dehþetli bir günde ve korkulu.

Harap Mesut ne yazsa anlamaz kimse, bilir bu gerçeði,

Ýster ki ibret kendine olsun, taze tutsun her an belleði.