Unuttuğum Ve Yanı Başımda Yürüyen Neydi Acaba 1

Unuttuğum Ve Yanı Başımda Yürüyen Neydi Acaba?-1-

Yanı başımda yürüyen, ağırlığıyla omzumu ezen bir şey var. Ne bir adı var onun, ne bir sureti… Lakin hissi, rüzgârla savrulan perdeler gibi içimde salınmakta. Sanki vaktiyle çok kıymetliydi; cebime koyarken bir niyetim vardı, ama şimdi o niyet yorgun, isimsiz bir heyula hâline gelmişti. Yolda yürürken bazen bir kaldırım taşında ayağım takılıyor ona, bazen bir çocuğun gözlerine bakarken gözlerimin içine doluyor. Ne olduğunu bilmeden taşıdığım, ama onsuz da eksileceğimi bildiğim bir şey. Acaba bir hayal miydi o? Yoksa geçmişte ettiğim bir yemin mi? Belki de birine söyleyemediğim bir sözün donmuş hâlimiydi?

Ben onun adını unuttum, ama o beni unutmadı. Her adımımda ardım sıra geliyor. Bazen sessiz bir refakatçi, bazen görünmeyen bir ağırlık… Ve işte bu yüzden, unuttuklarımı da taşırım ben; çünkü insan sadece hatırladıklarıyla değil, hatırlayamadıklarıyla da tamam olur. Günlerdir cebinde bu ağırlığı taşıyordum. Ne bir şekli vardı onun, ne de sesi… Ama dokunduğu her kıyafetin cebini eskitmişti zamanla. Her sabah evinden çıkarken yoklamayı ihmal etmediği, “lazım olur” diyerek bir köşede tuttuğum/tutunduğum bir şeydi o. Ne işe yaradığını hatırlamıyordum o an. Yalnızca, onsuz çıkarsam eksileceğimi hissediyordum; bir dua gibi, bir sır gibi…

Mehmet Aluç