İki Mevsim

Bir kalpte iki mevsim yaşanır mı

Biri kış gibi suskun,

Diğeri bahar gibi telaşlı.

Biri alışkanlıkla sarar tenini,

Diğeri bakışıyla uyar kalbini.

Ben bir sır gibi sakladım kendimi yıllarca,

Görülmeden yaşadım,

Dokunulmadan geçtim aynaların önünden.

Ama şimdi biri var,

Dizelerime dokunuyor,

Sessizliğimi şiire çeviriyor…

Ellerim kaleme alıştı yeniden,

Bir zamanlar unuttuğum harfler

Artık içimden dökülüyor usulca.

Çünkü biri bana beni hatırlattı

Üstelik hiç “ben ol” demeden,

Sadece “sen kal” diyerek…

Ne seçim var bu hikâyede,

Ne yalan, ne kaçış.

Sadece his var,

Ve hissettiğime ilk kez bu kadar yakınım.