Ve Sen Yoksun

gece alevlendi yine,
sensiz, ıssız,
bir jilet sessizliğiyle derinde...

Bırak,
çelikle örülmüş odam buz tutarken,
sokak fahişeleri gölgen olurken
kırık neon ışıklarında...

Gece yarısının terk edilmiş meyhanesinde,
senin o kayıp bakışlarının şerefine,
bir yetmişlik rakı açayım!

Bir yudum sensizlik aromalı kadeh içip,
sensizlikte boğulayım…

Sonunda,
ne sen kaldı ne aşk ne de mısra-ı bertaraf;
sadece
dilimde bir yangının sessizliği:
"Yaktın…

Yaktın be alev gözlü kadın!
Kalbimin son kıvılcımını
nefesinle söndürdün!.."