Online Üye
Online Ziyaretçi
gece alevlendi yine,
sensiz, ıssız,
bir jilet sessizliğiyle derinde...
Bırak,
çelikle örülmüş odam buz tutarken,
sokak fahişeleri gölgen olurken
kırık neon ışıklarında...
Gece yarısının terk edilmiş meyhanesinde,
senin o kayıp bakışlarının şerefine,
bir yetmişlik rakı açayım!
Bir yudum sensizlik aromalı kadeh içip,
sensizlikte boğulayım…
Sonunda,
ne sen kaldı ne aşk ne de mısra-ı bertaraf;
sadece
dilimde bir yangının sessizliği:
"Yaktın…
Yaktın be alev gözlü kadın!
Kalbimin son kıvılcımını
nefesinle söndürdün!.."