Çocuk Kadar Masum

Emanet bir aşkın duvarlarına çaktımsa şiiri

Gözlerimse çakmak çakmak

Dolmadı gitti kaderin boşluğa hükmettiği

Konmaksa birden sayıp geriye

Varmaksa aşkın hatırına

Tutunduğum hayata anlam yüklemek

Elbet dehlizinde kara gecenin

Bir masal gibi

İçimin sayfalarını her çevirdiğimde

Gözlerimden geçen kara tren gibi

G/özlediğim bir umut ki kordan yalnızlığın

Köze dönüştüğü bir minvalde

Asılı kalası ucunda matemin

Kurak topraklara göç eden bir seferi adeta

İniltilerin kucağına ektiğim

Lal hecelerden ördüğüm bir hayal gibi

Nazarında evrenin

Tensiye ederken dünümü

Katmer katmer açıp solmalara doymayan

Ölümlü bir çiçeğin misafiri

O kokuda saklı bitimsiz hüznün

Kırbaçladığı her beyit iken sarmalında yalnızlığın

Gaipten gelen coşkusu

Zemherilerde üşüyen makberimin

Dinmek bilmeyen çağrısı.

Hüzünsüz geçemezken ömür

Kutladığım kutsalı mevsimin

Ağıtlar yakan hangi şecerede saklıyım sahi?

Kekremsi tatlarından firar eden

Duygulara inatla nifak sokan

Bir fısıltı elbet

Ütüleyemediğim acıların gölgesi

Düşerken üstüme zehir zemberek

Dokunmasalar da ağladığım tek gerçek.

Ulvi bir farkındalık

Haşmetli göğün paralelinde aşka t/uzak

Hiçliğe tutsak

Hemzemi Geçidinde yılların

Kanıksanası tek dilek

Coşkulardan örülü bir tebessüm

Dilemması günün

Sehven ölmekle eş değer

İçimdeki sonsuzluğun ukdesi

Kanayan çehresine asılı bir heceden dahi uzun

Saklı tuttuğum hüzün masalının

Nihayetinde gelmişken sonu

Üstelik sonlanmadan ömür

Yaşadığım hasrete meyyal özverisi dünün

Aşkın çatık kaşlarına doğan mehtabın

Saf kan masumiyeti

Kalmaksa çocuk kadar masum

Elbet geçmeyecektir çaresizliğin sızısı.