Bu Beden Üşür

BU BEDEN ÜŞÜR

Kararmış gökyüzünden bana ne hayır
O ışık saçarken çok mutluyum
Serpilip uzanırken dağ, ova, bayır
Ruhum kıpır kıpır ve çok doluyum

Beyaz bulutlarla bezeli gökyüzü
Maviliklere de yer açmış yer yer
Aradan yol bulup uzanmış tel tel
Güneş ki ne üstün ondaki hüner

Esen ılık rüzgar okşarken tenimizi
Gönle mutluluk akar ,işte huzur
Kuşların özgürce uçuştuğu semada
Renkler mozaiği ahenk bulur

Dudaklarda o hece sese dönüşür
Sen der,de demez dil utanır
Sevgisi yoksa bana bu beden üşür
Eğilince var edene nefis uslanır

Var edince kâinatı yüce yaratan
Coşkuyu da yerleştirdi her şeye
Kendisine farklı yollar arayan
Kuşkuyla yaklaştı manaya ve maddeye

Serçeler her ötüşünde seherde
Neşvü nema bulur ,kainat yeniden
Güneş örtüsünü açınca birde
Zülüfleri sarar semayı, her yerinden

NİHAT ÖNER