Kirmi Şebefruz

                KİRM-İ ŞEB-EFRUZ

Vücuduna ve enaniyetine esir olmuş insanoğlu, kendi karanlığını inşa etmeye niyetlenir. Karanlık için ampullerini bir bir söndürürken, aydınlıkta olanların ışığı giderek onu rahatsız etmeye başlar. Ruhuna sıvanan bu karanlık ona limitsiz bir güven verir, kime neye hizmet ettiğinden habersiz dağların zirvelerini mesken edinir..

Hikmeti dilediğine veren ve her şeyi yerli yerine koyan, bu insana izin verirse, bir gün içindeki yaşam enerjisinin söndüğünü fark eder. İnsanın bu raddeye geldikten sonra işi zorlaşır. Bir tarafta bırakmak istemediği çıkarları, başkalarından üstün tutulma isteği ve giderek vahşileşmiş bencilliği duruyordur. Bu karanlığa gömülmüş insan, gecenin sessizliğinde debelenirken, yıldırım böceğinin çığlıkvari sesini ve kendi içinden yanan ışığını fark ettiğinde bir aydınlanma yaşanır. Görülmek için evvela kendi özünün ışığını yakması gerektiğini öğrenir. Işığı parlayan insan hayatında istediği şeyleri de kendisine çekmeye başlar..

Bir tahril üzeri ışığını devamlı kılan ateş böceklerine benzemek hiç de zor değildir. Azın çoğu çekebildiğini anlatmaya çalışır ateş böcekleri. Kendi ışığını başka yerde aramamak gerektiğini gösterir. Ulu çam ağaçlarını mesken edinen ve çıldırana kadar öterken daha nasıl fark ettirsin kendisini size. Uyanmak için bir tane yıldırım böceği yeter insana..

Âlem ve dokuz kat felek dönerken, yollar, yolculuklar olacağı şekillendirir.. Denge ve düzenin bir parçası olma gayreti, engelleri aşmanın sürurunu tattırır..

Küre-i arz, her köşede durmadan insanı zikre ve şükre çağırıyor. Lafazanlık sistemin dışına razı olmak anlamına gelir. Evren mükemmel bir orkestra gibi sanatın icra etmeye devam ederken insan kendi enstrümanını elbet çalmaya başlamalı..

                     Mavi Yıldırım