Vasiyet

​Eğer bir gün ölürsem,

Kimse dökmesin ardımdan o geç kalmış yaşları.

Ben yıllarca teslim oldum kendi karanlığıma,

Kayboldum bu kalabalık sağırların arasında.

​Çarptım çocukluğumun o soğuk duvarlarına;

Bir salçalı ekmekteymiş meğer hayat,

Bir akşam ezanı telaşında,

Bir dostun sebepsiz gülüşünde...

Anladım, ama geç kaldım.

​Ben sevgiyi hep uzaktan izledim;

Buğulu bir camın arkasından,

Sokakta oyun oynayan çocuklara bakar gibi.

​Bir çiçek bile düşmedi avuçlarıma,

Ne bir "iyi ki varsın" tesellisi,

Ne de "kendine iyi bak" diyen bir ses.

Alkış tuttum hep başkalarının saadetine,

Kendi sessizliğimde boğulurken o gürültü.

​Her doğum günümde aynadaki yabancıya,

Sorup durdum: "Neden doğdun?"

Mumlara değil, gerçekleşmeyecek düşlere üfledim.

Ben büyüdüm, ama içimdeki o çocuk

Dizlerini kırıp ağlamayı hiç bırakmadı kuytularda.

​Mezarıma çiçek getirmeyin artık,

Toprağa koymak için değil,

Yaşarken tutmak için isterdim o kokuyu.

Bir anlık tebessümdü tek muradım,

Kimse anlamadı, ben de anlatamadım;

Huzurunuz bozulmasın diye içime gömdüm her şeyi.

​Bilin ki;

Ben zaten yıllar önce öldüm o umutla birlikte.

"Üşütme" diyen bir annem,

"Ben varım" diyen bir dostum yoktu belki...

Ama gölgemle koydum başımı her gece yastığa.

​Bir kalp vardı deyin, sevgiye aç,

Artık duaya bile yorgun.

Yaşarken duyulmamış bir kalbin ardından edilen dua,

Sadece sessiz bir vedadır artık.