Bu Þiirin Nesi Eksik-Nazire

Bana ne senin ölçünden, kalýptan, vezinden

Bir þiir yazdým ki çömez þairler sus pus

Doksanlýk dedenin bile düþer göz hizasýndan

Benim mýsram geçer, onlarýnki kalýr yokuþ.

Her dizesi kývýlcým, uyaklar ince ince

Þimdi söyleyin bana þiirin nesi eksik?

Öyle yazmýþým ki söz, söz deðil sýr gibi

Ne harf harf çözülür ne de heceyle biter

Âlim miymiþ, bilmem, bu þiir bir türkü gibi

Duyan susar, çömez þair defteri yýrtar.

Koydum sözü, sallarým, þiirimle bir beþik

Þimdi söyleyin bana þiirin nesi eksik?

Bir mýsrayla susturdum yüz hevesli kalemi

Ne demiþim, çözemediler, kaldýlar dilsiz

Sözlerimle karýþtý rüya ile âlemi kayýtsýz

Çömez þair bakakaldý, gözleri sessiz.

Bu þiir ne naz ne niyaz, ne de sessiz

Þimdi söyleyin bana þiirin nesi eksik?

Kafiyeyi eðmiþim, anlamý bükmüþüm

Çömez þair ne bilsin, ben harfi yoðurmuþum

Onlar daha “þiir nedir” diye düþünür

Ben her dizede bir devri baþtan örmüþüm.

Taç mý yaparsýn, yoksa çizeyim mi çizik

Þimdi söyleyin bana þiirin nesi eksik?

Ýki kýta yetmezse, yaz be kardeþim yaz

Ben göz isterim hem kaþ, hem de nazlý bakýþ

Onlar hâlâ “ah” derken ben derim yaz

Benim þiirimde yok nefaset, yok yakarýþ.

Bu þiire metelik mi? Gülüp geçerim artýk

Þimdi söyleyin bana þiirin nesi eksik?

“Manasý eksik” mi? Onlar mana arar hâlâ

Ben yazdým, çömez þair kaldý yolda, þaþkýn

Benim þiirimde var baþla sonda aþkým

Her mýsra bir yangýn, her kelime aþkýn.

Soruyorum size, kim eder bana eþlik

Þimdi söyleyin bana þiirin nesi eksik?

Her sözcük bir bilmece, her hece bir sarkýt

Çömez þair bakar da göremez derinlikte

Benim þiirimde eksik olan: açýklýk.

Anlamý arayanlar düþer kendi çeliþkine

Þimdi söyleyin bana þiirin nesi eksik?

Eksik mi? Belki de fazlasý var bu sözde

Çömez þair arar da bulamaz özde özü

Benim þiirimde eksik olan: düz yolda izde

Ben yürürüm kývrýmda, onlar kalýr düzde.

Ne açýklýk ne sýr, ne de kolay bir eþlik

Þimdi söyleyin bana þiirin nesi eksik?

Kürsüde bir þair, sesi tok ve derin,
Kalem tutan eller, susmuþ birer birer bilin.
Çömezler dizilmiþ, gözleri hep açýk,
Ama ne fayda ki, mýsra onlara dik.
Usta baþlar söze, rüzgâr bile susar,
Her kelime bir taþ, her harf bir duvar.

Ben yazmam kolayla, ben yazmam sizle
Þiirim kývrýlýr, yürürken izle açýkgözle.
Manayý arayan düþer þiirimle yokuþa,
Benim sözüm þiirim varýr kalbin dokusuna.
Eksik mi diyorsun? Fazlasý var sözde,
Düz yolda yürüyen kalýr hep gönülde.

Ben þiir yazarken durur saatler,

Kalemimle deðil, yürekle giderler.

Siz hâlâ ölçü mü, uyak mý dersin?

Ben harfi severim, anlamý bilin.

Þiir mi istiyorsun? Al, iþte burada:

Bir mýsra’m baþtan kurar bir oda.

Ben yazmam süs için, ben yazmam nazla,
Þiirim yürürken yazar aþkla hazla.
Bahar mý beklerim? Kýþta açar gülüm,
Her dize bir can, her hece sözüm.
Eksik mi diyorsun? Fazlasý var bende,
Þiir bir yangýndýr, tutuþur tende.

Çömezler bakýyor, gözleri donuk,

Usta bir adým atar, sesi soluk:

“Þiir ne vezindir, ne de bir oyun,

Þiir bir aynadýr, kýrýlýr her yön.

Siz hâlâ anlamý harfte mi ararsýnýz?

Ben anlamý susuþta bulurum yalnýz.

Bir çömez sorar: “Üstat, bu ne biçim?”

Usta döner, bakar, heceleri aþkla içtim:

“Biçim mi? Biçim mi? O bir gölge sadece,

Þiir özdür evlat, biçimse perde.”

Kalem deðil yazan, yürekle olur bu iþ,

Þiir bir sýrdýr, çözemez tek eðri bakýþ.

Ben þiir yazarken susar bedenim,

Söz deðil akar da olur bir zemin.

Siz hâlâ harfleri tartarsýnýz tek tek,

Ben bir nefesle hecelerim açar çiçek.

Þiir mi? Þiir bir yürüyüþtür içten,

Adým deðil, niyettir düþen her heceden.

Ben yazmam kalýpla, ben yazmam elle,

Þiirim doðar da büyür bir dille.

Her mýsra bir aþk, her uyak bir ses,

Her hece bir yolda, her kelime nefes.

Eksik mi diyorsun? Eksik olan sizde,

Þiir tamam olur, yürekle bizde.

Bir çömez sorar: “Üstat, biz ne yapalým?

Usta döner, bakar, okuyun bakalým

“Yazýn ama susarak, dinleyin içten,

Þiir konuþmaz ki, duyulur kalpten.

Kalem deðil yazan, yazan siz deðil,

Þiiri yazan þey, susan bir dil deðil,

Aþktýr gönüldür bakýþtaki aþký gören þairdir

Aþktýr gönüldür bakýþtaki aþký gören þairdir

Ýþte böyle yazarým bunun neyi eksiktir

Aþkla þiir þaire yatacaðý döþektir

Bir bakýþ yeter ki yansýn içinde,

Kalem deðil, yürek yazar aþk içinde.

Ýþte böyle yazarým, bunun neyi eksiktir?

Her hece bir sýrdýr, her mýsra eþliktir.

Kalem deðil yürektir dökülen her sözde,

Þiir tamam olur, aþk varsa özde.

Ben yazmam kalýpla, ben yazmam elle,

Þiirim doðar da büyür aþk dolu bir dille.

Her mýsra bir aþk, her uyak bir ses,

Her hece bir yolda, her kelime heves.

Eksik mi diyorsun? Fazlasý var bende,

Þiir bir yangýndýr, tutuþur tende.

Aþktýr özüdür þiirin, gönüldeki seste,

Gören þairdir, duyan da gerçekte kimdir?

Ýþte böyle yazarým, bunun neyi eksiktir?

Her dize bir nefes, her uyak bir fikirdir.

Siz hâlâ ölçüde, ben gönül izinde,

Þiir tamam olur, aþk varsa her hecemde

Þiirle heceyle aþkla dolar her gecemde

Mehmet Aluç

Not: Nuri Baþ kardeþimin ayný isimli þiirine naziredir. Biraz uzun oldu kusuruma bakmayýn.