***

Sen geçince rüzgâr bile suskun eser,

Adý konmamýþ dualar gibi sessizce.

Ama dokunduðun her þeyde bir hayat uyanýr,

Bir çocuk gülüþü,

Bir toprak kokusu,

Bir sýr.

Gözlerinde kadim bir deniz var,

Dalgalarýyla konuþur.

Ben bazen bir yaprak olurum yüzeyinde,

Bazen de kök salan bir yosun dibinde...

Ey Tamga’nýn Kýzý,

Seninle öðrenir kalbim vuslatý,

Seninle bilir yüreðim,

Aþkýn, varlýðýn öte yakasý olduðunu.

​