Ş İ İ R -4-

Ş İ İ R – IV

(SABAH) 

Sabahın en erken saatinde,

bir tıkırtı duydum kalemliğimden.

Yusuf yine oradaydı.

Kuyruğunu mürekkebe daldırmış,

duvarlara cümleler yazıyordu:

“Ölmek kolay be şair,

zor olan — bitmemek.”

O an titredim.

Kendime dokundum,

elime kelime bulaştı.

Demek ben hâlâ yazılıyordum.

Yusuf, dönüp baktı bana:

:gözlerinde iki nokta,

dudaklarında bir ünlem vardı.

“Sana bir sır vereyim mi?” dedi.

“Ben senden doğmadım…

Sen benden doğdun!”

O an evin duvarları ürperdi,

her raf, her kitap, her sessizlik.

Kelimeler duvardan taş gibi düştü yere.

Ben diz çöktüm,

fare ayağa kalktı.

“Yusuf,” dedim,

“Sen nesin?”

Gülümsedi:

“Ben şiirin içinden kaçan senim.”

-1 Kasım 2025-