Şiir 6

Ş İ İ R – VI

(Yusuf’un Vedası)

O gün dünya sessizdi.

Rüzgâr bile sus pus.

Sayfalar, Yusuf’un adını fısıldadı hafifçe:

“Gitme…”

Ama kelimeler durmaz dostum,

onlar doğar, yaşar, ölmez —

sadece başka dillere göç eder.

Gökyüzü o sabah biraz kâğıt koktu.

Bulutlar mürekkep gibi ağırdı.

Ben baktım yukarı,

ve orada gördüm onu:

harflerden yapılmış bir yıldız! 🌟

Ne mezar vardı,

ne ağıt,

ne de defin…

Çünkü Yusuf yazının kendisine dönmüştü.

Her kalem oynadığında,

her dize “ah” dediğinde

bir Yusuf yeniden doğuyor şimdi.

Ve her doğuşun içinde

bir veda saklı.

Şiir bitti sananlar yanılıyor,

çünkü Yusuf ölmedi dostum —

sadece “okura” dönüştü.

-1 Kasım 2025-