Ben Bir Kerpiç Tuğlayım

​🌾 Köy Okulu 📚

​Tahta masa, toprak kokusu, eski bir soba,

Pencereden süzülen bir ışık, sapsarı.

Duvarlarda Atatürk resmi, sessizce durur,

Sanki her sabah kalbimize bir umut vurur.

​Minik eller, büyük hayaller, çamurlu ayakkabılar,

Teneffüs zili çalınca coşan, neşeli çocuklar.

Koşuşurlar bahçede, toz duman içinde,

Ders ziliyle susan, her biri bir inci.

​Bir öğretmen, hem anne, hem baba, hem rehber,

Dağların ardında ilme ışık veren.

Silgisiyle sadece tahtayı değil, karanlığı da siler,

Geleceğe tohum eker, sevgiyle, sabırla.

​Kelimeler hece hece, yavaşça öğrenilir,

Kitaplar, yeni dünyalar açan sihirli bir el.

Sayılar bazen zordur, ama azimle çözülür,

Bilgi, en kıymetli hazine, en tatlı bal.

​Soğuk kış günlerinde ısıtan tek can yoldaşı,

Sobanın üzerinde kaynayan çayın telaşı.

Paylaşılan bir kalem, yarım simit, bir gülümseme,

Dostluk, bu küçük çatının altında büyüyen bir yeme.

​Duvarları kireçli, kalpleri saf bu ocak,

Anadolu'nun dört bir yanında bir meşale yakar.

Unutulmaz izler bırakan o ilk yuva,

Selam olsun sana, benim canım Köy Okulum..!

BEN BİR KERPİÇ TUĞLAYIM