Online Üye
Online Ziyaretçi
.
O gün, hangi gün hiç bilmiyorum. Oysa ki her gün aynı gibiydi. Her gün başka bir değersizlik hissiyle tanıştım, savaşabilirim sandım, altından kalkabilirim sandım, herkesin yerine de sevebilirim sandım… yetmedi. Gösterdiğim fedakarlıklar, verdiğim onca emek yetmedi hiç kimseye. Olması gerekenden bir tık fazlasını verirsen eğer elinde avucunda ne varsa hepsine el koyuyorlarmış. Hani en güvendiklerimiz var ya, uğruna deli gibi çabaladığımız, kendimizden bile öte tuttuğumuz, işte onlar öğretiyorlar. “Hayatımdaki yeri çok başka olmazsa yapamam “dediğim kim varsa her şeyi bensiz yapışına şahit oldum, bunları yaşadıkça insan üzülüyormuş sadece, gücümüz bitmiş, tükenmişiz artık. Ne, zamanı geri alabilecek durumdayız nede bu üzüntüyle baş edebilecek gücümüz var? Sevdiklerini söyleyip hayatımızda bir şekilde kalmışlar, bir şekilde vazgeçememişiz biz de. Zaten kim seviyorum diyen birinden vazgeçebilir ki? Kim böyle bir dünyaya sevgisizlikle katlanabilir ki? Parasızlıkla, sabırsızlıkla, yalnızlıkla, kimsesizlikle bile baş edebilir insan ama sevgisizlik, değersizlik…
İnsanı bin parçaya bölmeye yetmez mi? Paran yoktur ama sevdiklerinle el ele verip üstesinden gelemez misin? Sabrın kalmamıştır artık ne olacaksa olsun istersin, hayatındaki insanlar sabıra tâbi tutmaz mı seni? Yalnızlık öyle bir tek kişi kalmak demek değil, hani bir sürü akraba, bir sürü arkadaş, beş on tane dost… kalabalık bir çevren vardır ama seni anlayabilecek bir tek kişi bulamazsın ya, işte o yalnızlıktır. İşte o zaman da anlatmayı bırakırsın, kendi içinde çözmeye çalışırsın çözersen ne âla çözemezsen de üzme kendini hayat bir şekilde ya çözer yada yok eder. Ama sonra sevgisizlik…
Bir insan sevginin olmadığı bir ortam da bile duramaz ki. Milyonlarca paran var, etrafında seni anladığını söyleyen bir sürü insan… Ama onlarda hissettiğin sözde sevgiler ve kafanda baş edemediğin bir sürü soru. Sadece yorar, çok yorulursun. Ee peki ne yapacaksın şimdi? Bir şekilde her şeyin üstesinden mi geleceksin, yoksa biraz daha yorup tüketecek misin kendini?
Sehle Nisa KORKMAZ