Online Üye
Online Ziyaretçi
.
Biliyorum geçecek, gözlerimde ki yaş duracak, kalbimin sıkışması bitecek, zor gibi gözüken o zamanlar da kalacak geride. Nasıl geçecek bilmiyorum ama tek bildiğim çok sabretmem gerektiği. Tek başıma yapabilir miyim, üstesinden gelebilir miyim, bilmiyorum. Ama denerim. Belki de benim düşündüğüm kadar zor değildir, belki ben olduğumdan daha güçlüyümdür, bununda üstesinden gelirim belki, olmaz mı?
Bazen kendimi çok çaresiz hissediyorum. Aslında çok mutsuzum ama gülmeye çalışıyorum, belki gülersem mutlu hissederim zannediyorum. Gözümden yaş akıyor, hiçe sayıyorum. Sanki durup dururken gözümden yaş akması gülerken elmacık kemiklerimin çıkması kadar normalmiş gibi geliyor bana. Sanırım en çok da ona üzülüyorum. Herkesin mutlu olacağı bir şey varken, herkesin tutunacak bir dalı, sarılacak bir umudu varken benim elimde avucumda hiç bişey yokmuş gibi çaresizce kalıyorum ortada. Çoğu zaman susuyorum çünkü ben kendimi anlatmayı sevmiyorum ki, çünkü anlatsam da hiç bir şey değişmeyecek çok iyi biliyorum. Eğer değişeceğine bir gram inanıyor olsam her şeyimi herkese anlatırdım sanırım. Çünkü küçücük bir umuda sarılmak, küçücük bir umut aramak değil midir bu?
Bir insan umudu varsa dünyanın en zengin insanı olurmuş, çünkü umut parayla satın alınamaz ki, çünkü bir başkasının umudunu kendi umudunmuş gibi sahip çıkamazsın ki…
Elimde avucunda ne varsa herşeyi bırak, tutunduğun bir umudun olsun sadece, işte onunla her şeyin üstesinden gelebilirsin,sadece bir umudun gücü seni ayakta dimdik tutmaya yetebilir…
Sehle Nisa KORKMAZ