Kendi Yorgunluğunu Fark Etmek

Kendi Yorgunluğunu Fark Etmek

Bir günün sabahında, henüz güneş doğarken, 

Pencereden içeri sızan ışığın 

Yavaş yavaş odamı doldurduğunu gördüğümde, 

Hayatın aslında,

Küçük ayrıntılarda saklı olduğunu anladım. 

İnsanca yaşamak, 

Bazen hiç tanımadığın birinin gözlerinde 

Kendi yorgunluğunu fark etmek, 

Bazen de bir yabancının omzuna dokunmadan 

Onun yükünü hissedebilmektir. 

Ve biz, 

Uzun cümlelerle birbirimize anlatırız 

Hem kırılganlığımızı hem cesaretimizi, 

Çünkü kelimeler uzadıkça 

Kalplerimiz birbirine daha çok yaklaşır. 

Bir günün akşamında, gökyüzü ağır ağır karardığında, 

Pencereden içeri süzülen sessizlikte 

İnsanın kendi içindeki boşlukla yüzleştiğini gördüm, 

Ve o boşluğun aslında başkasının sesiyle dolduğunu anladım. 

Çünkü biz, 

Birbirimizin yaralarını taşırız, 

Birbirimizin yükünü omuzlarımızda hissederiz, 

Ve bazen tek bir kelimeyle 

Bir ömrün bütün acısını hafifletebiliriz. 

(Var mıdır böyle dost eli)

İnsanca yaşamak, 

Bir sofrada ekmeği bölüşmek kadar basit, 

Bir gülüşü paylaşmak kadar derin, 

Bir gözyaşını silmek kadar gerçek bir şeydir. 

Bir gecenin ortasında, sessizlik bütün şehri örttüğünde, 

Bir lambanın solgun ışığında kendi içime doğru yürüdüm, 

Ve gördüm ki insanın en derin yarası, 

Başkasının gönlünde hasretle saklı olan bir yarasıdır. 

Bir gün bir taşın üzerinde oturup 

Rüzgârın yüzümüze dokunuşunu dinlediğimizde, 

Hayatın aslında küçük ayrıntılarda saklı olduğunu anladım; 

Ve o ayrıntılar, 

Bizi insanca bir şiirin içine taşır. 

Mehmet Aluç