Zümrüdüanka Kuşu Olmak

Kaf Dağı’nın ardında, sırlarla örülü bir taht,

Zamanın ötesinde bekler, yazılmamış bir baht.

Kanatları zümrüt yeşili, gözleri güneşten kor,

Onu bulmak değil mesele, ona varmak öyle zor.

​Yedi vadi geçilir; nefis, hayret ve yokluk,

Yolda dökülür her kuş, kalmaz kimsede tokluk.

Kimisi aşka düşer, kimisi mülke kanar,

Sadece kendi yanan, o kutsal ateşi tanır.

​Vakti gelince tutuşur, yanar kendi narıyla,

Vedalaşır dünya denen o gölge diyarıyla.

Bir avuç kül kalır geriye, bitti sanırsın her an,

Oysa o külden doğar, yeniden can bulur zaman.

​Zümrüdüanka sensin, o uzak dağda arama,

Merhem de sende gizli, o kabuk tutmaz yarama.

Yanmadan olunmazmış, bunu söyler her tüyü,

Kendi küllerinden doğmak, insanın en büyük büyüsü.