Düþ ötesiydi adeta içine düþülesi ve de yalanlarýn ahkâm kestiði çað uyarlamasý bir filmden de öte mademki baþroldeydi zalim ve kötü.

Öncesiz ithamlarý vardý ömrün ne çok yalaný delik cebinde barýndýran isyaný asla olmayan nice Mümin ve onlar ki karanlýðýn ta kendisi ve onlar ki zalimin tayfasý…

Sürrealist imgeleri kovdum yekten ve sek içtim duygularý.

Sonra da sek sek oynadýðým yýllara gittim ama geri döndüm çünkü ben artýk nazlý bir çocuk deðildim.

Nazýma niyazýma razý gelense sadece Rabbim ve beni benden hele ki beni onlardan çok daha iyi bilen.

Göktü aðlamayan gözlerimde ýþýltý, yasýmýnsa mühleti dolmuþ gerçi anamýn henüz kýrký dolmamýþtý amma velakin.

Kimini ise paklayan teneþir bense güneþin kýzý.

Bin yaþýmda olsam bile bire bir güreþebilirdim meydana çýkanlarla nasýl ki yiðit deðildi her biri.

Yitmedim.

Gün de yitmedi.

Arzum da dileðim de ve sabrým.

Tevekkül yüklü yüreðimde dinen sýzý ve de.

Zamk misali idi yalanlar sefil torbalarýnda saklý görgüsüz ithamlar.

Görgülü ve adaletli olmamýn nesi yanlýþtý hem?

Hem ben tok gözlü evin aç kedisi asla olmadým.

Yýrtýktý ruhlarý karanlýðý delip geçen gölgelerin.

Bense aydýnlýðýmla yaþarken ve de yazýp aþkla kýyama durduðum:

Yazýk, demediklerinden öte zaten kim ise kimin nesi ve iþte zýrlayan yabani.

Aþkýn itirafý çünkü aþktý doðanýn yasasý gel gör ki:

Öncelikle temiz ve masum bir yürek hele ki Rabbine dönük yüzü:

Adý aþktý adý sevda adý insanlýk týpký öðretilerimin de yüzü suyu hürmetine tasvip etmediðim kadar yalanlarý ve yanlýþlarý…

Hep doðru oldum hep dürüst ve düzgün:

Bu bile nazara gelmiþti ne de olsa kuralcý ve kanuncu bir yapýda olmak bazý aklý evvellere göre zýrvalýktan baþka bir þey deðildi:

Ýnsan yaþken eðilir ve ben nasýl da eðilmiþtim amma velakin sadece Rabbimin huzurunda.

Ne çarpýktým ne dönek ne de ihtiraslý elbet deðerini bildiðim kadar dünya nimetlerinin bilsem de yetinmeyi bu bile suçtu ne yazýk ki!

Lafügüzaf, be azizim:

Sen bilmez misin beni?

Hem bir eli yaðda bir eli balda bir çocuk olmayý bana Rabbimdi nasip eden bu yüzden kimsenin bir þeyinde asla gözüm olmadý.

Renkler ruhumdaki þenliktir, azizim böyle biline.

Karanlýk ise sadece gecenin doðasýnda saklý elbet gün doðmakta asilce.

Ne düþkün ne sýradan ne de yalnýz…

Öylesine kalabalýktým ki ben öylesine sevgi dolu ama geç anlamýþ olsam bile:

Herkes hak etmiyordu sevgimi ve insanlýðýmý:

Deðer vermekle ilintili deðil üstelik deðer görmek en çok da cahilden haz etmediðim ne de olsa insan geliþen bir varlýktý hem yüce Mevla dememiþ miydi, oku?

Elbette seçici iken insan hem okurken hem yaþarken.

Elbette mesnetsiz ithamlara pabuç býrakmazken.

Ölüm ise bir redifti.

Yaþamsa bir kaynak bir hazine ama öncelikle insan olabilmenin birincil kaidesi sonra da yetinmeyi bilip kimseye muhtaç olmadan dimdik onuruyla, haysiyeti ve ahlaký ile yaþýyor olabilmek.

Öznem ve özlemim mi, azizim?

Öznem ayan beyan mademki tekim ben Rabbin bildiði ve iþte tek bildiðim: iman gücünde saklý iken yaþamýn tüm güzellikleri.

Soytarý ruhlar.

Þaibeli gölgeler.

Aþkýn azadesi ve ruhun Efendisi.

Mademki vardý bir de yaþadýðýmýz bu âlemin sonrasý…

Azap kuþlarýný deðil serçeleri besledim.

Þahikanýn kanadýnda gülüm/seyen bir benektim.

Leþ kargalarý ve akbabalar birbirini yerken, ben yediðim lokmaya yediðim ekmeðe ihanet etmedim.

Acýsý bile birinin birilerini mutlu ederken…

Öncelikle aynaya kendilerinin bakmasý gereken.

Benim aynam ruhumdu ve yüreðim:

Hem insanýn güzelliði içinin dýþa yansýmasýydý madem…

Üstü örtülü olan ne varsa görmeyi baþarmýþtým iþte kimine göre geç olsa da…

Ya, sen azizim, ne diyorsun bu olanlara?

Ýyi de ben ne anlattým ne yazdým ne yaþadým ki?