Sen yoksan
Hangi ağacın altına saklayayım bu hasreti
Kime anlatayım
İçimde durmadan büyüyen sensizliği
Yoksan sen.
Hangi aynada bulabilirim kaybolmuş yüzünü
Nasıl ikna ederim kalbimi
senin varlığına.
Elbet bir gün döneceğine tekrar.
Sen yoksan
Gönlümde ki bu yükü hangi eşiğe bırakayım
Kimin avuçlarında dindireyim.
Ruhumdaki bu dinmek bilmez özlemi.
Yoksan sen.
Zamanın çarkı boşa döner
Mevsimler üşür, güneşler soğur
hep kendi izinde kaybolur
adımlarım.
Sen değilsen menzilim.
Yolların hepsi çıkmaz .
Umutların hepsi birer yangın yeri .
Yoksan sen.
Ekmek acı, su zehir, hava kurşun gibi ağır
Sen yoksan.
Yok hükmündedir bana,
bu yalan dünya
*
Yüzümün yönü sensizliğe dönerse eğer.
Işıklar söner, renkler solar, kelimeler ölür.
Sen yoksan köşe başında,
Koca şehrin kalabalığı birer gölgeden ibaret
Yoksan sen.
Uykular haram .
Düşler talan, gerçekler paramparça.
Sen yoksan
Hangi rüzgâra anlatayım bağrımdaki ki buhranı.
Söyle, hangi zincirle bağlayayım bu deli ,divane gönlü.
Yoksan sen.
Dualar yarım, aminler yetim kalır.
Gökten inen yağmur bile anlamını yitirir.
Sen değilsen bekleyenim.
Eşyalar küser, kapılar ,pencereler tanımaz beni
Odalar daralır, duvarlar üstüme üstüme yürür ..
Yoksan sen
Takvimlerden düşen her yaprak bir infazdır zamana.
Zamanın içinde kaybolan, kimsesiz bir hatırayım artık.
Sen değilsen bu sızıyı dindirecek olan.
Hangi tabibe varayım söyle ...
Kime emanet edeyim bu canı.
Yoksan sen, varlığım manasız.
Sesim boşlukta bir yankı
Bakışlarım kör bir kuyuya bakar gibi karanlık.
*
Sen yoksan
Hangi dilde kurayım devrik cümlelerimi .
Hangi ismin altına yazayım adımı.
Yoksan sen .
Nabzım vurdukça içim kanar, göğsüm acır.
Gözlerimin feri söner,
aklım firar eder benden.
Yığılır kalırım olduğum yere ,
Bir enkaz gibi
Sensizlik, her gün her saat ölmekmiş meğer.
Ah, sen değilsen şu köşe başındaki .
Bütün kavuşmalar hüsran.
Bütün vuslatlar yalan.
Sen yoksan
Yüreğim bir sürgün yeri.
Hıfzımın bütün sokakları bir gurbet .
Gözlerim seni arar,
dizlerimin bağı çözülür.
Her an, her dakika
Yoksan sen
Kimin kucağına yıkayım acılarımı.
Koşmalarımın hepsi boşa.
Çırpınmalarımın hepsi boşlukta.
Vardığım yerler benim değil .
Yüzümü çevirdiğim her yön sensizlik.
Kaldırımlar yalnızlığına ağlar,
yollar sarpa sarar,
sokaklar çıkmaza sapar.
*
Sen yoksan şehrin ışıkları yalan.
Sesim ziyan, sözüm hüsran, nefesim talan.
Mavilerin hepsi küskün,
Akıl başa ziyan.
Nereye salarım feryadımı.
Kime fısıldarım içimin narını.
Sen yoksan .
Yüzüm yok, gözlerim kör, kavuşmalarımın hepsi boş.
Yoksan sen.
Niye var olayım ki ben.
Ve şimdi,
madem ki sen yoksun.
Söndürün bütün ışıkları, çekin perdeleri,
susturun tüm sesleri.
Madem ki bekleyenim sen değilsin.
Neyleyim ben bu cismi,
neyleyim bu ismi?
Neye yarar senin yokluğunda.
Madem ki sen yoksun...
O zaman ben, koca bir hiçim.
redfer
