Umut, cebimde buruşmuş bir kâğıt gibi,
Açmaya korkuyorum, yırtılır diye.
Yalnızlık oturuyor karşıma her gece,
Adını senden öğrenmiş sanki.
Hüzün, sesini kısarak konuşuyor benimle,
Kalbimdeki boşluğu ürkütmemek için.
Aşk, geç kalan bir mevsim gibi,
Geliyor ama tam zamanında değil.
Geceler uzun, cümleler eksik,
Adını anınca düğümleniyor içim.
Gitmek kolaydı belki,
Kalmak hep daha ağır oldu.
Yine de küçük bir ışık bırakıyorum yarına,
Belki dönmezsin, belki hiç gelmezsin.
Ama umut inatçıdır,
Ve kalbim hâlâ seni sevmeyi biliyor.
