Ummanda Kapanan Kapılar Ardından Yeni Bir Perde

Sevgili okurlar,

Umman’da kapanan kapıların ardından dünya siyasetinde yeni bir perde açıldı. ABD Başkanı Donald Trump, diplomasi masasında istediğini bulamayınca gözünü yeniden askeri güce çevirdi. Bu tercih, aslında Washington’un uzun süredir benimsediği bir refleksin devamı: “Müzakere sonuç vermezse, güç gösterisi devreye girer.”

Trump’ın askeri yolları öne çıkarmasının birkaç nedeni var. Öncelikle caydırıcılık… İran’ın nükleer programı ve bölgedeki vekil güçleri, ABD için ciddi bir tehdit olarak görülüyor. Masadan kalkar kalkmaz yapılan yığınak, Tahran’a “sınırlarını bil” mesajı vermek için. İkinci neden iç politika. ABD’de güçlü lider imajı, dış politikadaki sert hamlelerle pekişir. Trump, bu hamleyle hem Kongre’ye hem seçmenine “ABD’nin çıkarlarını koruyorum” demek istiyor. Üçüncü neden ise müttefiklere güvence. Körfez ülkeleri ve İsrail, İran’ın nüfuzundan endişe duyuyor. ABD’nin askeri varlığını artırması, bu ülkelerin güvenlik algısını güçlendiriyor.

Peki, sevgili okurlar, bu yığınak doğrudan bir saldırının habercisi mi? Olasılık hâlâ güçlü. Özellikle İran’ın nükleer tesislerine yönelik sınırlı hava operasyonları ihtimal dahilinde. Ancak geniş çaplı bir kara harekâtı, hem maliyetli hem de kontrol edilemez sonuçlar doğuracağı için zayıf bir ihtimal. Trump’ın stratejisi daha çok “sınırlı operasyonlarla baskı kurmak” üzerine kurulu görünüyor.

Ortadoğu’da bu yeni gerilim dalgası, Türkiye dahil tüm bölgeyi etkileyecek. Enerji fiyatları dalgalanacak, güvenlik politikaları yeniden gündeme gelecek. Rusya ve Çin’in İran’a daha fazla yaklaşması ise küresel dengelerde yeni blokların oluşmasına yol açabilir.

Sonuçta, Trump’ın askeri yolları tercih etmesi, diplomasi masasında yaşanan başarısızlığın bir yansımasıdır. İran’a doğrudan bir saldırı ihtimali hâlâ masada, ama bu saldırının kapsamı büyük bir savaş değil, daha çok sınırlı operasyonlar şeklinde olabilir. Tarih bize gösteriyor ki, her güç gösterisi sonunda yeniden müzakere masasına dönüşür.