Online Üye
Online Ziyaretçi
Amerika’da güç ile halk arasındaki gerilim, artık kapalı kapılar ardında yürüyen bir pazarlık olmaktan çıktı. Bu gerilim görünür, duyulur ve hissedilir hâlde. Sokaklar yeniden konuşuyor. Belki de daha doğru ifade şu: Sokaklar, susturulmuş bir hafızayı geri çağırıyor.
Uzun yıllar boyunca Amerikan siyaseti, kurumlar üzerinden işleyen bir meşruiyet anlatısına yaslandı. Seçimler, mahkemeler, medya ve lobiler… Hepsi düzenin kendi içinde kendini yeniden üretmesini sağladı. Ancak bu mekanizma, halkın gerçek taleplerini temsil etmekten çok, onları yönetmenin incelikli yollarını geliştirdi. Bugün gelinen noktada, bu temsil krizi derinleşmiş durumda.
Sokak, tam da bu nedenle yeniden siyasetin en güçlü sahnesine dönüşüyor. Çünkü sokak, filtre kabul etmez. Söylem orada cilalanmaz; öfke, umut, korku ve itiraz yan yana yürür. Kurumların dili soğuk ve mesafelidir; sokak ise canlıdır, kontrol edilemez ve bu yüzden korkutucudur. Güç, sokağı sever gibi yapar ama aslında ondan çekinir.
Bu yeni dönemin ayırt edici özelliği, itirazın tek bir ideolojiye veya sınıfa ait olmamasıdır. Aynı caddede farklı öfke biçimleri yan yana durabiliyor: ekonomik adaletsizlik, kimlik mücadelesi, savaş karşıtlığı, elitlere güvensizlik… Bu da gösteriyor ki sorun tekil bir politika değil, bütün bir sistem algısıdır. İnsanlar artık “hangi parti” sorusundan çok, “kimin için?” sorusunu soruyor.
Amerikan gücü, tarih boyunca krizleri dışarıda yönetmeye alışkındı. Savaşlar, müdahaleler, uzak coğrafyalardaki çatışmalar… Bugün ise gerilim içeriye dönmüş durumda. Bu, yalnızca politik bir kırılma değil; ahlaki bir sorgulama anlamına da geliyor. Halk, gücün kendisinden değil, gücün kime hizmet ettiğinden rahatsız.
Sokakların yükselen sesi, bir devrimin habercisi olmak zorunda değil. Ama kesin olan şu: Bu ses, eski normalin sürdürülemez olduğunu fısıldıyor. Bastırıldıkça çoğalan, görmezden gelindikçe sertleşen bir hatırlatma bu. Güç, kendini yeniden tanımlamazsa; sokak, onu yeniden tanımlayacaktır.
Belki de yeni dönemin en çarpıcı gerçeği şudur:
Artık siyaset, kürsülerde değil; ayak seslerinde yazılıyor.