Ebedi Bir Sabah

Ebedi Bir Sabah

Karanlığın eşiğinde yankılandı sesim

Bir boşluğun derinliğinde kayboldu nefesim

Yıkıntılar arasında aradım bir iz

Her taşın altında gizlenmiş bir sızı

Göğsümde ağır zincirler, gözümde paslı bir ışık

Her adımımda büyüyen bir uçurum

Bir tebessümün gölgesiyle çatladı ufuk

Gözlerim, kırık aynalarda sürgün

Kelebekler kanatlarında taşıdı yükümü

Ama her renk, bir yanılsamanın esiri

Bir dua gibi yükseldi içimdeki çığlık

Ve her dua, bir şifa oldu kalbime

Sevdanın ilacı yoktu, her nefesim yanık

Her bakışın, bir kıyamet gibi indi üzerime

Sonunda, bir bakışta toplandı bütün yollar

Ve ben, o bakışta mahşeri gördüm…

Gölgelerin kıyısında titredi kalbim

Bir yankı, taşlara çarpıp geri döndü

Her nefesim, kırık bir kandilin ışığı

Her bakışım, suskun bir denizin dalgası

Bir rüzgâr, saçlarımda taşıdı ayrılığı

Ve her esinti, bir hatırayı kanattı

Küller içinde aradım bir kıvılcım

Ama her kıvılcım, bir yangına dönüştü

Bir dua gibi yükseldi içimdeki sessizlik

Ve sessizlik, bir çığlıktan daha gür oldu

Adımlarım, görünmez bir yolun izinde

Her taş, bir sır; her sır, bir yük

Sonunda, bir bakışta toplandı bütün zaman

Ve ben, o bakışta ebedi bir sabah gördüm…

Mehmet Aluç