Şimdi hangi gökyüzüne baksam,
Gözlerinin o eski, ılık rengini arıyorum.
Sen benim hem sığınağım,
Hem de uçurumun kenarında tutunduğum o ince daldın.
Gittin de...
İçimdeki çocuk o günden beri
Karanlık koridorlarda adını sayıklıyor.
Gittiğin günden beri takvimsizim,
Hangi güne uyansam senden kalma bir akşamüstü.
Ben sende sadece mutluluğu değil,
Kendimi de emanet bırakmışım meğer.
Hadi dön desen,
Yolların bittiği yerdeki o isimsiz duraktayım.
Bütün mevsimlerimi topladım,
Kucağımda solmuş birkaç hatıra,
Senin o bahar kokulu nefesini bekliyorum.
Çünkü ben en çok sende evimdeydim,
En çok senin kalbinde "ben" olabilmiştim.
Şimdi dudaklarımda üşüyen o eski türkü,
Ve içimde bitmeyen bu amansız sızı...
Gel de,
Torosların karı erisin yeniden,
Zindanım olan o karanlık,
Bakışlarınla bayram yerine dönsün.
Çünkü bu hikayenin başlığı da, sonu da
Sadece senin ellerinde saklı sevgili...
Nidanur Demirci
(
Emanet Bahar başlıklı yazı
Mavidüş tarafından
3.03.2026 tarihinde sitemize eklenmiştir. Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu , kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz. Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. )
Okuduğunuz Yazının Site Kurallarını İhlal Ettiğini Düşünüyorsanız, Site Yönetimine Bildirmek İçin Tıklayınız.
