Hayallerim Var Benim Ve Bu Gün İstanbul'u Giyindim

Düşlerim tekin değil bu aralar neye namzetse artık olası renkler ve tüm şıklar…

Öznesi olmayan insanların özlemine rast geldim ben öznemle kafalarının karıştığı ve sadık olduklarına itaat etmekle mükellef hele ki yok mu paranın sıcaklığı?

Bir akit imiş insanlık imzalarınsa ıslak olmadığı ama mazlumların ıslak dualarına yanaklarına da konacakken rahmeti Mevla’nın…

Düşe kalka da büyümedim hem ben: hep el bebek gül bebek belki de o yüzdendir kendime yaptığım nazlarım bir o kadar kolay da gelmedim bu günlere acı reşit olsa ne ki insanlar sevmedikten sonra?

Hulasası duyguların ve o mahşeri kalabalık.

İstanbul ile de nasıl benzeşiyorum hele ki bir İstanbul Kadını iken rahmetli babaannem ve aşkın o latif dokunuşu ile de erken yaşta varmışken biricik eşine gel gör ki ecel mesaide erkenden almışken de onu ellerinden.

Sevmeyi öğreten kim ise artık bana ve gülüm/semeyi.

Solmakla da iştigal bir ömür en çok da doğarken külümden…

Külliyemde yangın var bu aralar kitaplarımsa toz duman ya, aklımdakiler ve ilhamın alıp da beni sürüklediği…

Meylettiğim illa ki dualar ve aşkın rahmeti.

Bir bilinmeze denk düştüm hem bilindik sözcüklerin silindiği ve ben bu gün yine İstanbul’u giyindim.

Sokaklar insan seli.

Yüreğimde esense aşkın yeli…

El elden üstün olsa ne ki en üst Makama sevdalıyken ben ve işte ruhumda küpeşte içimde olası neşe aldım başımı düştüm yollara İstanbul’un tarhında Anadolu yakasında…

Biraz Rıhtım biraz Moda.

Aşkın efemine bıçkın sesi ise aldı beni benden ve yüreğim tıknefes de değil asla hızlıca yürüyor hatta koşuyorken ve işte kucaklama isteği ile doluyum en çok da kendimi ve çocuk neşemi.

İnsanlar var nasıl da olgun ve dolgun.

İnsanlar var en çok ceplerine âşık.

İnsanlar var ben gibi aşka sadık bir meyyal ile tüten duman gibi Paşabahçe vapurunda oturup da iki yaka arasında gidip gelmeyi özlediğim düşlerim gibi.

Bir tetikçi tutmalıyım belki de vursun diye seven kalbimi.

Namlusu bende bu sevdanın.

Ortalık toz duman ve benim malum beylik fıtratım ve işte kapıldığım aşkın esen haşin rüzgârı.

Oysaki hakkım yok buna hakkım yok âşık olmaya hele ki aşkın karekökünde coşmuşken özlemim aşkın karesiyle hem ben sadece Rabbime sevdalıyım nasıl severim yine bir beşeri?

Başarının şanına vakıf öğrenci ruhum.

Beşer olmanın da bilinciyle şaşmamak adına yolumdan.

Biçare addedilse de içimdeki çocuk.

Ve işte aşkın kulvarında bir nebze de olsa büyümedim gitti.

Ben İstanbul’u giyindim bu gün ve o iki yakayı da yanaklarından çimdikleyip ah, bir araya getiremediğim…

Ruhumun radarı.

Aşkın efendisi.

Sözcüklerin de piri…

Hayallerim var benim bir de üstünde dumanı tüten sevdam.

Kimliğimle hemhal kibarca telaffuz ettiğim duygularımı ve işte ihbar ediyorum tuttuğum o tetikçiye:

Vurunuz beni kalbimden!

Vurmadığı ne malum üstelik ben iken bihaber?

Ah, masalım.

Ah, bitimsiz hayallerim.

Ve tüm gerçeğim tüm duygularım…

Hepi topu neye denk düşer ki insan hem?

Aşk ise sizi kibarca selamlarken…

Ben bu gün İstanbul’um hem nasıl da nazlı hem nasıl da uysal ve sakin ve işte erdim ereli kendime en çok da hidayete ermek adına yolumdayım ben yolumdan da sapmayacağım.

Aşkın latif rüzgârı içimi hem üşüten hem ısıtan ve sözcüklerin ç/ağrısı…

Ve halen gülüm/süyorum da solmamak adına…

Solsam ne ki ya da yansam?

Yeniden açmayacağım ne malum ve yeniden doğmayacağım?

Hem söz verdim kendime:

Asla yeniden âşık olmayacağım Rabbimden bir başkasına…