Diz Çökmem...
Koca bir şehir, sessiz bir sokak…
Ve ben, tek başıma ama eğilmeden.
Ne bir ses isterim artık,
Ne bir yıldızın merhametini.
Karanlık mı?
Ben karanlığı yara yara yürürüm.
Yalnızlık üstüme yürüdü,
Duvarlar daraldı, geceler ağırlaştı.
Ama diz çökmedim.
Çünkü onur, insanın son kalesidir.
Hayallerimi söndürdüklerini sandılar,
Oysa ben ateşi içimde sakladım.
Susturdular sandılar,
Oysa susuşum fırtına öncesiydi.
Ve şimdi bilsin bu şehir:
Ben korkudan yapılmadım.
Başım dik, yüreğim çelik.
Ne karanlık beni yutar,
Ne yalnızlık beni ezer.
Ben varım.
Onurumla varım.
Yıkılsam da eğilmem.
Sussam da teslim olmam.
Bu sokaklar adımı
Direniş diye fısıldar...
Hüseyin YANMAZ
02/03/2026
(
Diz Çökmem... başlıklı yazı
Hüseyin Yanmaz tarafından
3/28/2026 tarihinde sitemize eklenmiştir. Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu , kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz. Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. )
Okuduğunuz Yazının Site Kurallarını İhlal Ettiğini Düşünüyorsanız, Site Yönetimine Bildirmek İçin Tıklayınız.
