Bir rüzgâr esintisi gibi

Usulca süzülüyorsun yanýmdan.

Ardýnda uzayan gölgen sessizce

Zamanýmdan çalýp gidiyor her an.

Her adýmýn bir veda türküsü,

Her nefesin ayrýlýk kokusu,

Gözlerinde uzak diyarlarýn hüznü,

Kalbimde büyüyen boþluðun büyüsü

Eskimiþ bir fotoðraf gibi soluyor

Yüzün; anýlar bir bir siliniyor.

Þimdi sadece bir yanký kalýyor geriye,

Uzaklarda kaybolan o hüzünden.

Kapýlar kapanýyor ardýn sýra,

Yollar uzuyor sonsuzluða doðru.

Ben burada, býraktýðýn o boþlukta

Yokluðuna tutunuyorum çaresizce.

Bir damla yaþ düþüyor gözlerimden,

Topraða derin bir iz býrakýyor.

Sen gidiyorsun, ben kalýyorum burada

Bu acýmasýz gerçekle baþ baþa.

Ne bir söz, ne bir son bakýþ kalýyor,

Ne de bir “elveda” dökülüyor dudaða.

Sadece silik bir iz, soluk bir hatýra

Savrulup giden serüveninden geriye

Þimdi git, uzaklaþ benden iyice,

Dönme sakýn bir daha geriye.

Býrak bu kalbi alýþsýn sensizliðe,

Çünkü bu gidiþin dönüþü yok;

Bu ayrýlýk ebedi

05.04.2026 Ermenek

Durmuþ Ali ÖZBEK

Kültür Bakanlýðý Halk Þairi