Bütün Şiirlerini İmha Edecek Kadar Deliydi O

Bütün Şiirlerini İmha Edecek Kadar Deliydi O

31 Mart 2026

H. Çiğdem Deniz 

Makbule Aras Eyvazi'nin kaleme aldığı kitabın sayfaları arasında eriyorum.

İnanalım

soğuk mevsimin başlangıcına  inanalım

inanalım düş bahçelerinin yıkıntılarına

işsiz, devrik oraklara

ve tutsak tohumlara

bak nasıl yağıyor kar...

Kitabımı kapatıyor tekrar sohbet etmeye başlıyoruz...

Rayların dili vardır… kimse öğretmez ama insan bir süre sonra anlamaya başlar.

Bizim yolculuğunuz da artık sadece bir yerden bir yere gitmek değil, iki hayatın birbirine dokuna dokuna ilerlediği uzun bir cümle gibi.

Ve Leydi Em ilk aşıkına yazdığı şiiri okuyor sadece izi kalıyor içimde sadece o aşkın saf hali...

Bütün şiirlerini imha edecek kadar deliydi o.

Ne üzdü seni, kimler kırdı dallarını, kimler yoldu çiçeklerini demeye dilim varmadı.

O yuvarlak yüzüne, alnındaki kırışıklıklara, kaz ayaklarındaki derin çizgilere, küt kesimli ak saçlarına…

Bakışlarımla dokunup, okşayıp avutmak; bir nebze şifa olabilir miydim?

Sayfaların arasından sızan o kar, yalnız kitabın değil, bizim sohbetimizin üstünede ince ince yağdı… 

Birimizin okuduğu, diğerimizin sustuğu anlar vardı; kelimeler o anlarda yük değil, iz bırakıktı.

Makbule Aras Eyvazi’nin dizelerinde “inanmak” neredeyse bir direnme biçimi gibi duruyor. Soğuğa, yıkıntıya, tutsaklığa rağmen… Belki de o yüzden Leydi Em’in şiiri bende “tam haliyle” kalmıyor; sadece izi kalıyor. Çünkü bazı aşklar anlatılınca eksilir, yakılınca tamamlanır.

Çünkü bazı yaralara merhem olma isteği bile başlı başına bir hikâye değil midir?