İnsanlık Öldü Çocuklar Şahit

Gökyüzünün enginlerinde alışılmadık bir manzara,

Bir çekişme var sanki doğum ve ölüm arasında.

Milyon dolarlık füzeler yanında değersiz kuşlar,

Ölüm karşısında silinip giden o masum bakışlar.

Milyonlarca yıl önce ölmüş canlıların bedeni,

Enerji savaşında yaşayanlardan daha değerli.

Bembeyaz kefenlere sarılmış masum çocuklar,

Yedikçe acıkan arsızlıkta doymak bilmez açlar.

Dini, dili, ırkı fark eder mi ölü çocukların?

Merhameti kalmadı mı bu çağda insanların?

Yağmur yerine bombalar yağarken bir bir

Böylesi bir dünyaya kim adalet getirebilir?

Sığamadı insanlık koskoca yeryüzüne yine,

Ne gerek var bu kadar öfkeye böylesi bir kine?

Yoksa zengin ya da yoksul toprak olmayacak mı?

Ömür denilen müddet gün gelip dolmayacak mı?

Ölmedi mi Sezarlar, Firavunlar ve Karunlar,

Bu dünyadan ne götürebildi ki yaşayanlar?

Bir avuç toprak değil mi insandan geriye kalan?

Hanlar, hamamlar ve saraylar hepsi oldu viran.

İbret almaz insan tarihten ve yaşananlardan,

Gözü doymaz efendiler besleniyorlar kandan.

Bu kadar masum kanının hesabı sorulmaz mı?

Gün gelir mazlum hakkı zalimden alınmaz mı?

Altın, gümüş, petrol ya da başka bir değer,

Çocuklardan daha değersiz görülüyorsa eğer,

Yıkılsın bu dünyanın kokuşmuş köhne düzeni,

Kılavuz istemiyor cehennem yolunun görüneni.

Harap Mesut’un ömrü de rastladı en vahşi çağa,

Virane ömrünün külleri dağılıyor parça parça.

Dayanamaz yüreği çocukların öldürülmesine,

Ömrünü feda eder çocukların gülümsemesine.