Bir Sofralık Aşk
Mutluluk tabağa konan bir aş,
Herkesten istemem,
Herkesten yemem be papatyam.
Ne öyle pis boğazım,
Ne de iştahım herkese var.
Aşkımı,
Aşımı kıskanırlar;
Kimi kıl olur düşer içime,
Kimi tabağımı kirletir gizlice,
Kimi tadımı kaçırır sinsice.
Ama aşçı sen isen,
Ne tabağa bakarım,
Ne de yemeğe
Varsın kıl düşsün,
Varsın ocak sönük kalsın;
“Pişmemiş” der geçerim.
Çünkü mesele doymak değil;
Kiminle doyduğundur.
Sen varsın ya
Aç kalmayı bile severim.
O mutluluğu seninle
Lokma lokma,
Göz göze,
Afiyetle yerim.
Ne sıkılırım,
Ne gücenirim,
Ne de yarım kalırım.
Yemek senden,
Tabaklar benden papatyam.
Ve bil ki;
Bu sofrada
En çok sana doyarım.
(
Bir Sofralık Aşk başlıklı yazı
hbayraktar tarafından
7.04.2026 tarihinde sitemize eklenmiştir. Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu , kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz. Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. )
Okuduğunuz Yazının Site Kurallarını İhlal Ettiğini Düşünüyorsanız, Site Yönetimine Bildirmek İçin Tıklayınız.
