✍️BAŞLIK: DOĞRULUĞUN ADI: PAPATYA
🔊PROLOG
(Sonbahar. Sararmış yapraklar parkta ağır ağır düşer. Hafif rüzgar. Bir bank. Sahneye önce HASAN girer. Elinde buruşturulmuş bir kağıt vardır. Bir süre konuşmadan oturur.)
HASAN (iç ses):
İnsan bazen bütün yanlışlarını tek bir doğruya sığdırmak ister.
Ama korkar
Çünkü bilir, en güzel doğru bile bir gün yanlış anlaşılabilir.
(Kafasını kaldırır, uzaklara bakar.)
Ben korkmadım.
Ya da korktuğumu ona belli etmedim.
(PAPATYA sahneye girer. Hasan onu görünce hafif doğrulur.)
🎬SAHNE
PAPATYA:
Beni nasıl bu kadar sevebildin bu kadar kısa sürede?
HASAN (gülümseyerek):
Çok yanlışım olmuştur bu hayatta.
Ve sen...
Bu yanlışların içinde aydınlığa kavuşan en güzel doğrusun.
PAPATYA (hafif kaşlarını çatar):
Neye ya da hangi teraziye göre bu kadar doğruyum?
HASAN:
Ben tartmadım seni.
Zaten doğru olan şey tartılmaz.
Hissedilir.
PAPATYA:
Hissetmek yanıltmaz mı insanı?
HASAN:
Yanıltır.
Ama sen...
Yanıldığımı düşündürmedin hiç.
PAPATYA (bir adım yaklaşır):
Hiç mi?
Hiç yanlış diyeceğin bir hareketim olmadı mı?
HASAN:
Olmadı.
PAPATYA (gözlerini kaçırır):
Peki bir gün ya olursa?
(Kısa bir sessizlik. Rüzgar sesi artar.)
HASAN:
O zaman da
Seni yanlış yapan şeye bakmam,
Seni seven kalbime bakarım.
PAPATYA:
Bu cevap değil.
HASAN (derin nefes alır):
Sevdiğin kişi doğruysa
Gerisi detaydır.
PAPATYA:
Tam olarak ne demek istedin?
HASAN (hafif tebessüm):
Ben detaya inmem Papatyam
Ben kalpte kalırım.
(PAPATYA bir süre ona bakar. Gözlerinde hem huzur hem korku vardır.)
EPİLOG
(Sahne kararır. Tek bir ışık PAPATYA’nın üzerinde kalır. Hasan sahnede yoktur. Rüzgar sesi hafifçe duyulur.)
PAPATYA (iç ses):
İnsan bazen korkar,
Sevdiği kadar sevilmekten değil,
Sevildiği kadar sevmekten.
(Gözlerini kapatır, derin bir nefes alır.)
O bana “doğru” dedi.
Ben ise onun içinde kaybolmayı seçtim.
(Hafif gülümser.)
Belki yanlışlarım olacak,
Belki bir gün onu kıracağım.
Ama şunu biliyorum;
(Başını kaldırır, sesi netleşir.)
Ben onu doğru olduğu için sevmedim.
Ben onu o olduğu için sevdim.
(Kısa bir sessizlik.)
Ve eğer bir gün yanlış olursam
Dilerim,
Onun kalbinde yine aynı yerimde kalırım.
(Yavaşça bankta boş kalan yere bakar.)
Çünkü ben
Onu hâlâ,
İlk günkü gibi seviyorum.
(Işık yavaşça söner.)
PERDE
(
Doğruluğun Adı - Papatya başlıklı yazı
hbayraktar tarafından
8.04.2026 tarihinde sitemize eklenmiştir. Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu , kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz. Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. )
Okuduğunuz Yazının Site Kurallarını İhlal Ettiğini Düşünüyorsanız, Site Yönetimine Bildirmek İçin Tıklayınız.
