Online Üye
Online Ziyaretçi
Çağ
çağdaşlaşmayı unuttu,
Silah kan kustu.
Biz sustuk,
Masumiyet vuruldu.
*
Kâğıttan
uçaklar yapardık,
Sokakta bilye oynardık.
Çocukluk bitti birden,
Şimdi tetik sesi var.
Zil çalmadı.
*
Defterde adı
var,
Sırada yok.
Teneffüs hiç bitmedi,
Masumiyet “yok” yazıldı.
*
Zil çaldı,
çocuk girmedi.
Uçak yapacak kâğıt kalmadı.
Sınıfta kurşun bekler,
Masumiyet devamsız.
*
Bahçede
seksek çizgisi,
Sınıfta kan izi.
Arada bir zil sesi,
Kimse duymadı.
*
Cebinde misket vardı,
Çantasında mermi.
Büyümeden gitti çocuklar;
Anneler yetim kaldı,
Babalar öksüz.
*
Ekran
büyüdü;
Dünya dediğin avuç kadar.
Masumiyet
vuruldu
Bir habere
sığdı ölümler,
Her ölüm bir “görüldü” oldu,
Dünya küçüldü, biz de küçüldük.
*
16.04.2026
Konya
Durmuş Ali
ÖZBEK
Kültür Bakanlığı
Hal Şairi
Yazarın
Önceki Yazısı