Gibilerin Bittiği Yer
Mutluyduk
Zaman bile bize yetişemezdi sanki,
O aradığını bulmuştu,
Ben olduğum gibi sevilmiştim.
Kalplerimiz bir olmuştu,
Ne köşeler vardı aramızda
Ne mesafeler;
O yanımda değil,
Tam kalbimin ortasındaydı.
O papatya
Ben kopmayan yapraklarıydım.
Aynı dalda, aynı rüzgârda
Birlikte salınırdık.
O yeşerdikçe
Ben baharı yaşardım,
Çünkü bahar
Onunla gelirdi içime.
Aşk,
İkimizin de nasibine düşen değil,
İçimizden taşan bir denizdi.
Tencere tencere değil,
Sonsuz bir sofra kuruldu kalbimizde;
O tabak gibi,
Ben kaşık gibi,
Aynı lokmada buluştuk
Ve hiç doymadık birbirimize.
Aşkın oburu gibiydik.
Huzurumuzda bereket vardı,
Toprak ile yağmur gibi
O topraktı,
Ben yağmurdum,
Ve birlikte hayat verdik her şeye.
Velhasıl kelam
Artık “gibi”ler azaldı dilimde,
Çünkü bazı sevgiler
Benzetmeye sığmaz.
O papatya,
Ben yaprakları
Ve biz,
Aynı çiçeğin içinde
Bir olmuş hâliz.
(
Gibilerin Bittiği Yer başlıklı yazı
hbayraktar tarafından
21.04.2026 tarihinde sitemize eklenmiştir. Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu , kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz. Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. )
Okuduğunuz Yazının Site Kurallarını İhlal Ettiğini Düşünüyorsanız, Site Yönetimine Bildirmek İçin Tıklayınız.
