Ruhî Mücerretim

Ruhî mücerretim; yavanlığı garip aşkım; son bestemin son güftesi... Sevilmeyen kalbimin eteklerine zil çalınan yalnızlık gerçeklerinde, ömrü girdap mukavemeti hüsran sokaklarına pabuçlarımı bıraktım ve sonra yalınayak koştum. Göründüm sanmıştım; bu kez göründüm sanmıştım. Kalbimin temiz yapraklarına elleriyle dokunan sığ direnişlerin, gözümü dolduran hadiselerine bir kuble acı eklenince; "sen" varış terennümüyle bana ait hissedersin, bu kez birinin kalbinde tamam olurum sanmıştım.

​Kalbim daldan kırık ruhî mücerretim; ruhuma şifa olamayan kalabalık ve dar sokakların zehirlerini çeşme sularından içerken, el ele gördüğüm yalan ezberlerin koynunda umutlarımı gördüm; çalmışlar.

​Temiz sevmek, aşkta kirlenmeyi engelleyemiyor. Ruhî mücerretim; emekli ruhunun geceye düşüncelerle temas ettiği haliyle beni kalbinde demleyip; kof sevdaların arşı zararlarına stokta kalmadıklarını ve senin için bittiklerini söylersin sanmıştım.

​Yanılgı sahilinde attığım zarın bana ne düşeş ne dübeş gelemediği, hüzne gebeş olduğu potansiyelime şeker döktüm. Tatlı tatlı, balıklara yem olurlar.

​Çok yaralıyım. Ben o kadar yaralıyım ki ruhuma darbe yediğim için bedenimin perdesinde çıplak kalıp; sonbaharlara, ilkbaharlara varıp susuz yalnızlığımı çiziyorum. Midem yanıyor, kalbim yanıyor; ömrümün geri dönüşümü çöp hayal kırıklıklarına giden had bilmeziyim.

​Ruhî mücerret; karası bedende acı çeken bir kürek, darası ruhta harap olan bir gerdekte şimdi bu sevda.

​Yalnızlık coşkun kimsesizliğe kavuştu, kovuştu, konuştu.

Ben izledim.

Ruhî mücerretim; ateşli baharların ateşi sönen emeklerinden hiçbir hak talep etmiyorum. Yorgunum.

​Yanık bir acı sarıyor geceleri; sigaran kadar bile olamadım. Zora çıktı seferlerim...

Dilara AKSOY