Artık...

Artık...

Ne zaman kapımı çalsa bir hüzün,

Gözümde canlanır o nurlu yüzün.

Lügatte karşılığı kalmadı sözün,

Sen bende sessiz bir fermansın artık.

​Gökten süzülen o saf beyaz nurda,

Seni arıyorum bu ıssız surda.

Kazdağı şahittir, durduğum karda,

Damarda dolaşan dermansın artık.

​Belek’in dilinden dökülen hece,

Ruhuma dokunur her vakit gece.

Aşk dediğin zordur, büyük bilmece,

Çözdükçe kaybolan zamansın artık.

​Aklımı başımdan alan fıratsın,

Gönül köprüsünde ince sıratsın.

Ruhumu kavuran kutlu muratsın,

İçimde dinmeyen tufansın artık.

​İster prangaya vur şu gönlümü,

İster bir gül gibi soldur ömrümü.

Kül eyledin aşkla bunca dünü mü?

Kalemden dökülen bir ansın artık.

​Hasretin közüdür bağrımda tüten,

Bir bakışın bana bin ömre yeten.

Hasan’ın ufkunda, güneşle biten,

Uğruna ölünen gümansın artık.

Hasan Belek

Akçay