DÜNYANIN EN VASAT JÜRİSİ

“O ne der, bu ne der, şu ne der" 

diye bir derleroğlugiller girmiş hayatımıza

Nam-ı diğer: Elâlem.

Kim olduklarını tam bilmeyiz.

Nerede yaşarlar, neye tutunurlar, neyin yükünü taşırlar sormayız.

Ama iş karar vermeye gelince,

nedense en ön sıraya onları oturturuz. 

Öyle ki bir süre sonra,

kendi hayatımızın karar mekanizması

biz olmaktan çıkar;

elâlemin kanaatine teslim oluruz

Hiç düşündünüz mü?

Bir başkasının bakışını, beklentisini, onayını hesaba katmadan

kaç kere “Ben böyle istiyorum” dedik?

Kaç kere iç sesimizi susturup

dış seslerin alkışına razı olduk?

Oysa hayat bizimdi.

Yaşanan an bizim,

his bizim, duygu bizimdi.

Elâlem ise sadece gördüğü kadarıyla hüküm verirdi.

Bilmediği derinliğe,

yaşamadığı acıya,

taşımadığı yüke dair konuşurdu.

Ve biz…

Onlara ne çok anlam yükledik.

“Bak yavrum, bu elâlem…”

Daha çocukken tanıştırıldığımız bu cümle,

zamanla içimize yerleşti.

Büyüdükçe sesi kalınlaştı,

cesaretimizi törpüledi,

hayatımızın etrafına görünmez duvarlar ördü.

Boşuna değil denmesi:

“El âlem ne der sözünden daha yüksek duvarlı bir hapishane yoktur."

Çünkü elâlem,

kendi hayatında cesaret edemediklerini

başkasının hayatında yargılar.

Kendi yarım kalmışlıklarını,

başkasının bütünlüğüne taş atarak unutur.

Ve şu hakikati geç fark ederiz:

Elâlem ne der endişesindeki elâlemin,

kendine hayrı yoktur ki

bizden mükemmellik beklesin.

Herkese hoş görünmeye çalıştıkça

kendimize yer kalmaz.

Ve en çok da burada yoruluruz.

Kendimiz olmak isterken,

“Ne derler?” sorusuna takıldığımız yerde…

En sonunda en derin boşluğa düşeriz. 

Kişilik boşluğuna...

Peki soralım şimdi:

Hesap vakti geldiğinde,

o elâlem bizim yerimize de hesap verecek mi?

Yanlışlarımızın bedelini onlar mı ödeyecek?

Keşkelerimizi onlar mı taşıyacak?

Hayır.

Öyleyse neden hâlâ

hayatımızın direksiyonunu

dünyanın en vasat,

en niteliksiz jürisine teslim ediyoruz?

Belki de artık şunu hatırlama vaktidir:

Hayat, elâlemi memnun etmek için değil;

insanın, kendi vicdanıyla yüz yüze durabilmesi için yaşanır.

Ve en büyük özgürlük

Elâlem ne der kaygısı değil

El-Âlim ne der şuurudur. 

VESSELÂM